Του Niko Ago

Ομολογήστε το κι εσείς, χωρίς ντροπή και τίμια, πως δεν υπάρχει ωραιότερη εποχή για εμάς τους άνδρες, από εκείνη που παίζεται το Μουντιάλ. Και μετά το Euro. Και κάθε χρόνο, το Champions League. Αν αντέχουμε τις νύχτες, και το Copa Libertadores. Καθόλου άσχημα δεν είναι και το Copa Africa. Και γενικά, κάθε εποχή που η τηλεόραση αξίζει πραγματικά τα λεφτά της – δηλαδή μόνο όταν έχει μπάλα. Ασπρόμαυρη ή πορτοκαλί με σπυράκια. Διότι παραλίγο να ξεχάσω την εποχή που διεξάγεται το Final Four της Εuroleague στο μπάσκετ. Ακόμα καλύτερα, βέβαια, όταν συμμετέχει ο Ολυμπιακός.

Αφού το Euro2016 τέλειωσε- και μπορούμε να ξαναπάμε την τηλεόραση στην αποθήκη, μέχρι να αρχίσει το Champions League – ευκαιρία να γράψουμε λίγα λόγια για αυτό που είδαμε στη Γαλλία. Όχι, βέβαια, από την σκοπιά του ειδικού, υπάρχουν άλλοι πολύ πιο ειδικοί για αυτό το κομμάτι, αλλά από εκείνη του απλού θεατή που αγαπάει (μάλλον υπερβολικά) τη «στρογγυλή θεά». Και, εννοείται, ούτε για τακτικές και συστήματα θα μπορούσαμε να μιλήσουμε.

Το κύπελλο το σήκωσε η Πορτογαλία, ένα από τα outsiders. Αλλά στην τελική, το άξιζε. Να φανταστείς, ξεκίνησα να υποστηρίζω Γαλλία και μετά τα δάκρυα πόνου του Cristiano, που αυτή τη φορά δεν μπορεί κανείς να τα κοροϊδέψει, άλλαξα. Πρέπει να συνέβη και σε άλλους. Το ελπίζω, για να με παρηγορήσω.

Το γκολ το έβαλε ο Eder, ένα παιδί μεταναστών από την πρώην Πορτογαλική αποικία του Guinea Bissau. Η ιστορία της ζωής του, εντελώς συναρπαστική, όπως όλων όσων μεταναστεύουν και γίνονται διάσημοι. Έστω από «σπόντα», όπως ο Eder, αφού αν έπαιζε ο Cristiano, μάλλον δεν θα έμπαινε ποτέ.

Ο Fernando Santos, που έζησε και εργάστηκε στην Ελλάδα πάνω από δέκα (10) χρόνια, κατάφερε- με σχετική ευκολία, είναι η αλήθεια- να πει σε σχεδόν άπταιστα ελληνικά, «ευχαριστώ πολύ! Τεράστιε Fernando! Μετά προσπάθησε να πει και κάτι άλλο. Του βγήκε κάτι ακαταλαβίστικο – κάποιοι το ερμήνευσαν ως «θα είστε πάντα στην καρδιά μου»- αλλά σημασία έχει η προσπάθεια. Kαι το timing. Αστειευόμενος, κάποιος θα έλεγε ότι έμαθε, σχεδόν για κάθε χρόνο παραμονής του στην Ελλάδα, και ένα γράμμα. Όχι και άσχημα.

Ο Pepe, αυτός ο Βραζιλιάνος Γιώργος Καραγκούνης- για το «θέατρο» που κάνει στα παιχνίδια- δήλωσε, μεταξύ άλλων, για τον τελικό: «Τα δώσαμε όλα, ξέροντας ότι εκπροσωπούμε την Πορτογαλία, μια χώρα μεταναστών, ελεύθερη και όμορφη.» Μια μικρή υπόκλιση, σε αυτό τον… τίμιο «χασάπη» των ευρωπαϊκών γηπέδων, που παίρνει ένα σακί λεφτά, για να σωριάζεται στο έδαφος μόνο από το βλέμμα του αντιπάλου.

Κατά τ’ άλλα, αφού «πατήσαμε γραμμή», να κλείσουμε με μερικά άλλα – απολύτως αυθαίρετα και υποκειμενικά- συμπεράσματα: Ας πούμε ότι η Ισλανδία και η Ουαλία, ήταν οι πραγματικές νικήτριες αυτού του Euro. Κλισέ μεν η φράση αλλά, ήταν. Η πρώτη, και για το απίθανο «ου» των φίλων και των παικτών της, που θύμιζε το ξύπνημα των ηφαιστείων. Το αντέγραψαν και οι Γάλλοι αλλά όπως κάθε αντιγραφή, ήταν για γέλια. Στη Γαλλία είμαστε, να πούμε ότι έχει για προπονητή τον χειρότερο που θα μπορούσε να έχει. Η Αλβανία, μετά το γκολ που πέτυχε, ακόμα… γιορτάζει και η Σουηδία, μετά τον Ζλάταν, μάλλον θα μοιάζει με την Ελλάδα του Μαρκαριάν. Η Αγγλία που αγαπάμε- χωρίς να ξέρουμε τον λόγο- ήταν αυτή που αγαπάμε: Η χαρά των αντιπάλων. Η Γερμανία… τα έχει πει όλα ο Τζήμερος.

Αυτά. Και συγγνώμη που μπήκαμε σε «χωράφια» άλλων.

SHARE
loading...
loading...
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
To altsantiri.gr θεωρεί δικαίωμα του κάθε αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, τονίζουμε ρητά ότι δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν τον εκάστοτε χρήστη και μόνο αυτόν. Παρακαλούμε πολύ να είστε ευπρεπείς στις εκφράσεις σας. Τα σχόλια με ύβρεις εφόσον εντοπίζονται θα διαγράφονται, ενώ οι χρήστες που προκαλούν ή υβρίζουν θα αποκλείονται.