Του Niko Ago

Αν κανείς είναι φανατικός ορθόδοξος και μείνει μόνο στον τίτλο αυτού του κειμένου, χωρίς να προχωρήσει στο διάβασμα, πιθανότατα θα υποστεί κάποια σοβαρή βλάβη υγείας. Κι αν ακόμα έφτασε ως εδώ, καλό είναι να διευκρινιστεί, παρόλα αυτά, πως ο τίτλος δεν αφορά την Ελλάδα και την κυβέρνησή της. Κάτι τέτοιο, στην Ελλάδα, ούτε έχει συμβεί, ούτε συμβαίνει ούτε και προβλέπεται να συμβεί, σε κάποιο ορατό μέλλον. Παρά το γεγονός πως η χώρα έχει επίσημη και αναγνωρισμένη μουσουλμανική μειονότητα. Παρά το γεγονός πως στη Βουλή, εδώ και πολλά χρόνια, μπαίνουν μουσουλμάνοι βουλευτές. Παρά το γεγονός πως στα ψηφοδέλτια όλων των πολιτικών κομμάτων- εννοείται, όχι σε αυτό της εγκληματικής οργάνωσης των ναζί- βρίσκονται πάντα μουσουλμάνοι υποψήφιοι. Ακόμα και το ακροδεξιό ΛάΟΣ, είχε μουσουλμάνους υποψηφίους. Στο ερώτημα: Μα καλά, κανένας από αυτούς, ποτέ, δεν υπήρξε ικανός για τη θέση του υπουργού; η απάντηση είναι απλή: Για την Ελλάδα μιλάμε. Και θέλει «κότσια» να ξεπεραστούν τα ταμπού και οι φοβίες. «Κότσια» που ως σήμερα, καμία απολύτως κυβέρνηση δεν τα είχε.

Οι πέντε μουσουλμάνοι υπουργοί ωστόσο, υπάρχουν. Αυτό είναι γεγονός και δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Τα μικρά τους ονόματα είναι Ardalan, Alice, Ibrahim, Aida και Mehmet. Τα επώνυμα: Shekarabi, Bah Kunke, Baylan, Hadzialic και Kaplan. Είναι αντίστοιχα υπουργοί Κοινωνικών Υποθέσεων, Πολιτισμού & Δημοκρατίας, Ενέργειας, Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και Στέγασης & Ανάπτυξης. Σε μια χώρα που δεν έχει καν επίσημα αναγνωρισμένη μουσουλμανική μειονότητα. Που τα κόμματα, ειδικά όσα κυβερνούν, δεν βάζουν υποψήφιους βουλευτές μουσουλμάνους, μόνο για τυπικούς λόγους και για «στάχτη στα μάτια». Που η θρησκεία δεν αποτελεί εμπόδιο πολιτικής εξέλιξης και αιτία αποκλεισμού από τα ανώτατα δημόσια αξιώματα. Που έχει μικρότερο πληθυσμό από την Ελλάδα. Που δεν υπάρχει η παραμικρή αντίδραση και σχόλιο, για τη θρησκεία των υπουργών. Που η Εκκλησία δεν ανακατεύεται με τα της πολιτικής και της κυβέρνησης. Που έχει για Αρχιεπίσκοπο μια γυναίκα. Που το σύνταγμα αναφέρει ρητά και ξεκάθαρα ότι «Σουηδός είναι όποιος κατέχει σουηδικό διαβατήριο».

Ναι. Όπως γίνεται σαφές στην τελευταία φράση, ο λόγος είναι για τη Σουηδία. Εκεί υπάρχουν οι πέντε παραπάνω μουσουλμάνοι υπουργοί. Για να πάει στη θέση της η καρδιά κάθε «ορθόδοξου πατριώτη» και να γεμίσει μελαγχολία καθένας και καθεμία που ονειρεύεται μια χώρα με ανοιχτά μάτια και καρδιά. Χωρίς αποκλεισμούς και γκετοποίηση πληθυσμιακών ομάδων με το ίδιο διαβατήριο και  χωρίς να παίρνει «γραμμή» από την Εκκλησία ή και να την φοβάται, σα να πρόκειται για τον Μεσαίωνα. Μια χώρα που δεν θα προκληθεί «σκάνδαλο», όταν κάποιος θα τολμήσει να έχει ακόμα και για σύμβουλο, πολλώ δε μάλλον για υπουργό, κάποιον ή κάποια με μουσουλμανική θρησκεία και μη ορθόδοξο όνομα. Που ονειρεύεται μια χώρα όχι με πέντε μουσουλμάνους υπουργούς στη κυβέρνηση αλλά έστω με έναν μόνο υπουργό. Έστω για συμβολικούς λόγους.  Έστω έναν υπουργό, από την αναγνωρισμένη από το ίδιο το κράτος, μουσουλμανική της μειονότητα. Και μοιάζει τόσο μακρινή αυτή η προοπτική.

 

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ