Του Niko Ago

Ήταν η πρώτη μου δουλειά που δεν την είχα ζητήσει. Βρισκόμουν στη Θεσσαλονίκη, σε ρεπορτάζ για την εφημερίδα που εργαζόμουν τότε, όταν κτύπησε το τηλέφωνο. Με μεγάλη ευχαρίστηση, άκουσα την αρχισυντάκτρια του εβδομαδιαίου αθηναϊκού free press εντύπου- να ζήσουμε να το θυμόμαστε- να μου προτείνει συνεργασία. Δέχθηκα αμέσως. Ως τότε, «κτυπούσα πόρτες» και είχε έρθει η ώρα να γίνει η αρχή για το αντίθετο.

Κυλούσαν όλα ομαλά, μέχρι που άρχισαν να πάνε όλα στραβά. Ξαφνικά διαπίστωσα ότι δεν έμπαιναν τα χρήματα που είχαμε συμφωνήσει στο λογαριασμό μου. Τον πρώτο μήνα, δεν είπα τίποτα. Το δεύτερο, με μισή φωνή, είπα στην υπεύθυνη λογιστηρίου ότι «έγιναν δυο οι μήνες που δεν πληρώθηκα». Δεν θυμάμαι ακριβώς τι είπα αλλά ήταν μια υπόσχεση. Όταν οι μήνες έγιναν τρεις και λεφτά δεν μπήκαν, μίλησα με τον διευθυντή. «Δεν ξέρω, δεν ασχολούμαι εγώ με αυτά. Μίλησε με τα κορίτσια» η αρκετά ψύχραιμη και φιλική απάντηση. Μίλησα «με τα κορίτσια», αμέσως. «Δεν ξέρουμε κάτι περισσότερο. Ο διευθυντής μας έχει πει να μην σε πληρώνουμε». Ξανά στον διευθυντή: «Μου λένε ότι είναι δική σου εντολή να μην πληρωθώ. Τι γίνεται»; «Δεν μπορεί. Δεν το θυμάμαι αυτό».

Μετά τον 5 μήνα, διαμαρτυρήθηκα εγγράφως. «Πώς κάνεις έτσι για τόσα λίγα χρήματα; Αφού επιμένεις, όμως, πέρασε αύριο μετά τις 12 η ώρα τα μεσάνυχτα, από το νυχτερινό μαγαζί που έχω στο Παγκράτι, να σου τα δώσω από την τσέπη μου», η απάντηση. «Μα δεν μου χρωστάς εσύ προσωπικά και ούτε θέλω χρήματα από εσένα. Τα δεδουλευμένα θέλω κι αυτά αφορούν την εφημερίδα». «Να περάσεις να τα πάρεις από το μαγαζί. Μετά τις 12 τη νύχτα. Θα σου τα δώσω από την τσέπη μου». Κατάλαβα. Το πήρα το μήνυμα. «Ξεχασέ τα» είπα. Έγραψα κάτι σχετικό στα socila media και τέλος.

Μήνες μετά. Οδός Πανεπιστημίου στα Προπύλαια. Μπροστά ακριβώς από την Αγροτική Τράπεζα. Φάτσα με τον εκδότη της εφημερίδας και εργοδότη που μου χρωστούσε. Με βλέπει, σηκώνει το τηλέφωνο να μιλάει. Κάθομαι σε απόσταση να μην τον ενοχλήσω. Μου κάνει νόημα «περίμενε, τελειώνω». Μιλάει περπατώντας με μικρά βήματα προς την είσοδο της τράπεζας. Για μια στιγμή, εμφανίζεται στην πόρτα ο διευθυντής που θα μου έδινε «από την τσέπη του» τα δεδουλευμένα, μόνο αν περνούσα μετά τις 12 τα μεσάνυχτα από το νυχτερινό του κέντρο. Ο εκδότης γύρισε την πλάτη, μπήκε με δυο γρήγορα βήματα μέσα και τον είδα μετά από… ποτέ! Όπως και τα δεδουλευμένα. Μέσα του θα είπε σίγουρα: FAQ you, που θες και να πληρώνεσαι!

Δεν γνωρίζω τι κάνει τώρα. Την εποχή εκείνη, έκανε εκπομπή στο Flash, με έναν νεαρό δημοσιογράφο, ονόματι Κωνσταντίνος Μπογδάνος. Τον είχε «υπό την προστασία» του, θα μπορούσε να πει κανείς. Κάποτε τον είδα σε μια εκπομπή στην τηλεόραση, και είχε χάσει τα περιττά κιλά. Αγνώριστος είχε γίνει. Για αυτό, του αξίζουν μπράβο.

Ο δε διευθυντής, πλέον είναι εκδότης περιοδικού και αγωνίζεται για τα δικαιώματα των εργαζομένων. Κάνει εξαιρετικά ρεπορτάζ για μεγαλοεπιχειρηματίες που έχουν μπλεξίματα με τη δικαιοσύνη και κριτικάρει σκληρά και αποτελεσματικά τους εργοδότες που δεν πληρώνουν τους εργαζομένούς τους. Αμφότεροι δήλωναν ΚΚΕ. Αν δεν με απατά η μνήμη μου.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά, με αφορμή την αυτοκτονία του Μαμιδάκη.

 

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

loading...
loading...
ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ
To altsantiri.gr θεωρεί δικαίωμα του κάθε αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, τονίζουμε ρητά ότι δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν τον εκάστοτε χρήστη και μόνο αυτόν. Παρακαλούμε πολύ να είστε ευπρεπείς στις εκφράσεις σας. Τα σχόλια με ύβρεις εφόσον εντοπίζονται θα διαγράφονται, ενώ οι χρήστες που προκαλούν ή υβρίζουν θα αποκλείονται.