Του Niko Ago

[…]Το πρώτο που πρέπει να έχετε στο μυαλό σας, είναι ότι δεν είστε μόνιμοι, τα υπουργεία δεν ανήκουν σε σας, ανήκουν στον ελληνικό λαό… Οποιαδήποτε άλλη αντίληψη δεν αντιστοιχεί στο δικό μας αξιακό πλαίσιο και δεν θα γίνει αποδεκτή. Δεν έχετε χρόνο. Σε έξι μήνες θα πρέπει να έχετε παρουσιάσει αναλυτικό απολογισμό των επιτευγμάτων και του έργου του χαρτοφυλακίου σας και με βάση αυτό θα κριθείτε. Τέλος, να σταματήσετε άμεσα τις συνεχείς εμφανίσεις στις τηλεοράσεις. Σας επέλεξα για υπουργούς για να λύνετε τα προβλήματα του λαού όχι για να κάνετε τηλεοπτικές εμφανίσεις. Υπάρχουν άλλοι γι’ αυτό. […]

Τα παραπάνω, είναι απόσπασμα από τα λόγια του Αλέξη Τσίπρα, στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο της παρούσας κυβέρνησης, στις 25 Σεπτεμβρίου 2015. Λόγια που είχαν ακουστεί εξαιρετικά θετικά και ελπιδοφόρα. Διότι, αν κάτι χαρακτηρίζει τους υπουργούς των τελευταίων ελληνικών κυβερνήσεων, είναι η καλή τους σχέση- μέχρι εξαρτήσεως, θα έλεγε κανείς- με τις τηλεοπτικές κάμερες και τις πρωινές εκπομπές. Υπάρχει μια ανεξήγητη επιθυμία, στα όρια του παραλόγου, παρουσίας στα κανάλια των υπουργών και άλλων υπηρεσιακών κυβερνητικών παραγόντων. Οι άνθρωποι ξυπνάνε από τα χαράματα, όχι για να κατευθυνθούν στα υπουργεία αλλά στα τηλεοπτικό πλατό.

Μετά την παρέμβαση – νουθεσία του Αλέξη Τσίπρα, θα ανέμενε κανείς κάποια αποστασιοποίηση των «αρχόντων» από τις κάμερες. Όχι για να «τιμωρήσουν» τα κανάλια ή τους δημοσιογράφους. Αυτοί, κάνουν τη δουλειά τους. Και μάλιστα, αφού καταφέρνουν να έχουν κάθε μέρα υπουργούς, βουλευτές και Γενικούς Γραμματείς, μια χαρά την κάνουν. Αν κι εδώ που τα λέμε, μάλλον δεν κουράζονται και πολύ για να τους πείσουν να εμφανιστούν αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα. Θα ανέμενε κανείς για να αποστασιοποιηθούν,όμως, για να τιμήσουν αυτούς που τους επέλεξαν και να σέβονται τη θέση που κατέχουν. Δεν το κάνουν. Και όσο δεν το κάνουν, οι μόνοι που χάνουν είναι αυτοί και οι μόνοι που κερδίζουν είναι τα κανάλια. Που κάνουν νούμερα. Και ταυτόχρονα, μετατρέπουν μερικούς που εμφανίζονται από «παράθυρο» σε «παράθυρο», σε απόλυτα «νούμερα».

Την 1η Μαρτίου του 2015, σε άρθρο στην εφημερίδα Αυγή, είχα γράψει, μεταξύ άλλων, πως, περισσότερες ευχές μπορεί να κάνει κανείς, παρά να εξάγει συμπεράσματα, από μια τόσο σύντομη κυβερνητική θητεία (σ.σ: ο λόγος για την πρώτη κυβέρνηση Τσίπρα). Μία από αυτές, βάσει και της εμπειρίας από τη χώρα που ζω, είναι να μπορούν οι υπουργοί να αντισταθούν στις πρωινές εκπομπές. Σπάνια θα δεις εδώ (στη Σουηδία) υπουργό σε κανάλι. Αντιθέτως, στην Ελλάδα σπάνια θα δεις κανάλι χωρίς υπουργό. Τρομερή η φθορά. Κάντε κάτι πριν σας «καταπιούν» και σας κάνουν «Βούλτεψη».

Δεν τα κατάφεραν. Έγιναν. Και δεν χρειάζεται να απαριθμεί κανείς ονόματα και παραδείγματα. Τους ξέρετε. Τους βλέπετε. Τους βαρεθήκατε. Κι αν δεν το έχετε κάνει, σίγουρα θα σας συμβεί. Κι όσο θα εμφανίζονται, όλο και θα υποπέσουν σε γκάφες και θα δίνουν «τροφή» για σχόλια και για χλευασμό. Στην εποχή των social media, κανείς δεν γλιτώνει. Κανείς. Ο «μεγεθυντικός φακός» που βρίσκεται πάνω σε όσους μιλάνε, θα συνεχίζει να τους εκθέτει. Το ερώτημα είναι, αν ο Αλέξης Τσίπρας, θυμάται τι είπε στις 25 Σεπτεμβρίου. Κι αν ναι, αν προτίθεται να απολύσει κάποιον υπουργό, την ώρα που αυτός βρίσκεται σε κάποιο τηλεοπτικό στούντιο. Δύσκολο. Και τα δυο.

Υ.Γ.: Ξεκίνησα με τη σκέψη να σχολιάσω την αποστροφή του λόγου του ΓΓ Διοικητικής Μεταρρύθμισης, κυρίου Τσουκαλά, περί «ψητού Μαροκινού» στα σύνορα. Αλλά νομίζω πως δεν αξίζει. Και δεν αξίζει δυο φορές, από τη στιγμή που διάβασα τη δικαιολογία του. Ούτε συγγνώμη, ούτε παραίτηση. Ντροπή, λέει. Θα συμφωνήσω. Ντροπή! Αλλά για ποιον, άραγε;

 

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ