Του Niko Ago

Για το 2015, εννοώ. Όλο και μερικά θετικά υπήρχαν. Και το ’16, καλά ξεκίνησε, δεν λέω. Να, με το που άνοιξα το laptop και μπήκα να διαβάσω τα νέα που έρχονται από την Ελλάδα, διάβασα πως ο Τσίπρας έκανε την πρώτη του εμφάνιση για το 2016, σε… εκκλησία. +ΕΥΛΟΓΙCON+

Εξάλλου, αν δεν πάει την πρώτη μέρα του έτους στην εκκλησία, ένας Αριστερός πρωθυπουργός ευρωπαϊκής χώρας, που θέλει με κάθε τρόπο και θυσία να κρατηθεί εντός ευρώ, για να τιμήσει τα ευρωπαϊκά ιδεώδη, ποιος θα το κάνει; Χριστέ και Παναγιά! Κάνουμε το σταυρό μας, μη μας τύχει τίποτα ανάποδο και κάποια μαύρη μέρα, βρεθούμε με κάναν άθεο πρωθυπουργό, που δεν θα πάει την πρωτοχρονιά στην εκκλησία. Κούφια η ώρα που το ακούει. Ως τώρα, τουλάχιστον, ο Μεγαλοδύναμος μας έχει προστατέψει και δεν είχαμε τέτοιον. Και ούτε προβλέπεται.

Ξεφύγαμε, όμως, γιατί για τα θετικά του 2015 μιλούσαμε. Αν κι εδώ που τα λέμε, και αυτό, η παρουσία του πρωθυπουργού (προερχόμενου από την Αριστερά, να υπογραμμιστεί), την πρώτη μέρα του έτους σε εκκλησία, στα πολύ θετικά μπορεί να καταγραφεί. Δηλαδή, στα θαυμάσια εντελώς. Αλλά υπήρχαν και τα κανονικά θετικά. Και δεν μπορεί παρά να είναι στην κορυφή όλων των θετικών του έτους, έστω αυτών των λίγων που συνέβησαν, η αλληλεγγύη των απλών ανθρώπων, για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες.

Η αυταπάρνηση, η προσφορά, ο ουμανισμός, η φιλοξενία. Η ανοιχτή αγκαλιά. Το ανυπόκριτο χαμόγελο. Κάτοικοι των νησιών στην Ελλάδα κυρίως αλλά και στη χερσαία χώρα και εκτός αυτής, άνθρωποι καθημερινοί και απλοί, χωρίς να περιμένουν κάτι, χωρίς να τους νικά το μίσος και η κακία, χωρίς να γίνουν όμηροι του φόβου και του ρατσισμού, βρέθηκαν και βρίσκονται κάθε μέρα και κάθε νύχτα, δίπλα σε ανθρώπους με πραγματικές ανάγκες. Σε βρέφη και παιδιά που τουρτούριζαν από το κρύο και πεινούσαν. Που πεινάνε και λαχταρούν λίγη ζεστασιά. Μεταφορικά και κυριολεκτικά. Οι τυχεροί, που βρέθηκαν στο δρόμο αυτών των πραγματικών ηρώων, βρήκαν λίγη θαλπωρή. Μια κουβέρτα, λίγο νερό, ένα πιάτο φαγητό. Μια αγκαλιά, ένα χαμόγελο, ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη.

Κι τούτοι βρίσκονται παντού. Στην Τουρκία, στην Ελλάδα, στην Ιταλία, στην ΠΓΔΜ, τη Σερβία,  την Ουγγαρία, την Αυστρία, την Κροατία, την Σλοβενία, τη Γερμανία, τη Δανία, την Σουηδία, τη Νορβηγία, την Φιλανδία. Δεν έχουν εθνικότητα, δεν έχουν χρώμα, δεν έχουν θρησκευτική ταυτότητα, δεν έχουν πολιτικές ή ιδεολογικές πεποιθήσεις, δεν έχουν συγκεκριμένο επάγγελμα. Είναι όλοι τους Άνθρωποι. Αυτοί είναι οι πραγματικοί ήρωες του σήμερα. Του έτους που πέρασε. Αυτά είναι, πάνω απ’ όλα, τα θετικά που είδαμε. Η Ανθρωπιά που αντέχει. Σε αυτούς πρέπει ο σεβασμός και η αναγνώριση. Όλες οι τιμές.

Υ.Γ.: Όπως εύστοχα έγραψε ένας Σουηδός καθηγητής πανεπιστημίου, είναι μεγάλη ανοησία να λες ότι «η Ευρώπη περνά προσφυγική κρίση», όταν στην πραγματικότητα, οι πρόσφυγες είναι αυτοί που βρίσκονται στη δύνη μιας τρομακτικής κρίσης και χρειάζονται βοήθεια.

 

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ