Του Niko Ago

Το «για την Ελλάδα, ρε γαμώτο!» ήταν για πολλά χρόνια, σύνθημα συνυφασμένο με τα μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Από την Πατουλίδου, μέχρι και αυτούς του Λονδίνου το 2012.

Οι καιροί, όμως, αλλάζουν. Και στους δικούς μας καιρούς, οι Ολυμπιονίκες, δεν «πουλάνε» και τόσο πολύ πατρίδα. Συγκινούνται, δακρύζουν, κουβαλάνε με καμάρι και υπερηφάνεια την σημαία της χώρας και αυτοί αλλά μέχρι εκεί.

Μέχρι εκεί διότι λίγο «παραπέρα», όπως στην περίπτωση της Άννας Κορακάκη, δείχνουν ότι είναι εξαιρετικά καθημερινοί άνθρωποι. Η Άννα, που μέσα στους χιλιάδες κόσμου που την περίμεναν στη Δράμα, χάρισε αγκαλιές και χαμόγελα σε παιδιά προσφύγων από την Συρία, σε γυναίκες προσφυγοπούλες και σε πρόσφυγες έδωσε ένα πολύ μεγάλο μάθημα. Σε όλους αλλά κυρίως σε αυτούς που δεν θέλουν να δουν και να ακούν. Σε κάθε «πατριώτη». Σε κάθε μισαλλόδοξο. Σε κάθε μισάνθρωπο. Σε κάθε εθνικιστή που καμαρώνει με το μετάλλιό της και μιλάει για «εθνική ανωτερότητα».

Άννα, σ’ευχαριστούμε! Για κανένα μετάλλιο-  αυτό είναι μόνο δικό σου και κανείς άλλος, εκτός των γονιών σου, δεν έχει μερίδιο- αλλά για το γεγονός ότι μας έδειξες με την πράξη σου, πώς είναι να παραμένεις Άνθρωπος, ακόμα και σε στιγμές που οι δίπλα σε νομίζουν για θεό.

Υ.Γ.: Περισσότερες φωτογραφείς από την υποδοχή της Άννας Κορακάκη, μπορείτε να δείτε εδώ.


loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ