Του Niko Ago

Είναι αυτό που λένε, δεν σε αφήνουν να αγιάσεις. Και το προηγούμενο θέμα αφορούσε «αγίους» αλλά το απαιτούν οι περιστάσεις.

Είναι παγκοίνως γνωστή λοιπόν η σχέση – η όποια θεσμική και προσωπική σχέση έχει διαφανεί να καλλιεργείται- του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, Ιερώνυμο. Σχέση η οποία έχει επι-κριθεί ποικιλοτρόπως. Κυρίως,όμως, η (ξαφνική) προσέγγιση του πρώτου προς τον δεύτερο. Και κυρίως επειδή αυτό έγινε λίγο πριν ή με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Και όχι αδίκως. Διότι είναι επίσης γνωστό πως ο πρωθυπουργός δηλώνει άθεος. Και, ακούγεται λογικό το ερώτημα, τι θέλει ένας άθεος πρωθυπουργός, κάθε λίγο και λιγάκι, με ή χωρίς προφανείς αφορμές, να συνομιλεί με τον Αρχιεπίσκοπο;

Οι απαντήσεις είναι πολλές αλλά η κυριότερη, που δεν επιδέχεται και πολλές αμφισβητήσεις έχει να κάνει με τον ρόλο και τη θέση της ελληνικής Εκκλησίας στα πολιτικά και κοινωνικά πράγματα. Θέση που, όσες κυβερνήσεις κι αν αλλάξουν, όσοι πρωθυπουργοί κι αν υποσχεθούν διαχωρισμό κράτους – Εκκλησίας ή, ακόμα περισσότερο, φορολόγηση της περιουσίας τους, στο τέλος ένα πράγμα αποδεικνύεται περίτρανα: Δεν υπάρχει πολιτική δύναμη στην Ελλάδα, που να τα «βάλει» με τον Κλήρο. Τελεία και παύλα. Προκειμένου να διαφυλάττει τα κεκτημένα της, η Εκκλησία και οι κατά καιρούς προκαθήμενοί της, δεν κάνουν καμιά έκπτωση.

Το πιο ξεκάθαρο παράδειγμα, η συνέντευξη Ιερώνυμου στο MEGA. Ρωτήθηκε για τα τρία «αγκάθια» που έχει να αντιμετωπίσει (και αυτή) η κυβέρνηση: Σύμφωνο συμβίωσης, καύση νεκρών, τζαμί. Και για τα τρία, ο αρχιεπίσκοπος δεν άφησε κανένα περιθώριο παρεξήγησης προς το ποίμνιο.

Για την καύση νεκρών: «Είναι δικαίωμα του καθενός να επιλέγει την καύση της σορού του, ωστόσο, αυτό δεν είναι σύμφωνο με τα πιστεύω της Ορθόδοξης Εκκλησίας και ως εκ τούτου, δεν μπορούν να λειτουργήσουν αποτεφρωτήρια εντός των κοιμητηρίων», ξεκαθάρισε. Βλέπεις, (ακόμα και) τα κοιμητήρια οι Εκκλησία τα θεωρεί περιουσία της. Αν σκεφτεί κανείς τα κέρδη από αυτά, εντελώς λογικό.

Για το σύμφωνο συμβίωσης: «Ένα τέτοιο θέμα, που είναι προσωπική επιλογή κάποιων ανθρώπων, πρέπει να μπει στο οικογενειακό δίκαιο; Πρέπει να πάει στη Βουλή και να γίνει νόμος του κράτους;» αναρωτήθηκε. Σωστό. Για την Εκκλησία… της αγάπης, όλοι οι άνθρωποι δεν έχουν ούτε τα ίδια διακαιώματα ούτε την ίδια αξία. Εξάλλου, για το ίδιο θέμα, είχε τοποθετηθεί ξεκάθαρα ο «άγιος» Καλαβρύτων. Δεν περίμενε κανείς άλλη στάση από τον Ιερώνυμο. Πάνω απ’ όλα, σύμπνοια και ομόνοια. Των παπάδων.

«Αποτελεί δικαίωμα του καθενός να έχει έναν λατρευτικό χώρο για να τελεί τις θρησκευτικές του υποχρεώσεις», δήλωσε αναφερόμενος στην ανέγερση του τζαμιού στην Αθήνα. Αν σταματούσε εδώ, θα ήταν θαύμα. Επειδή,όμως, ούτε σε «εκπροσώπους του θεού», δεν «κατοικούν» τα θαύματα, συμπλήρωσε: Αλλά δεν πρέπει να υπάρξει βιασύνη στο θέμα.Κάτω από το σημερινό καθεστώς, θα είναι αφέλεια να τρέξουμε, χωρίς να ξέρουμε ποιος θα το διοικεί. Χωρίς να ξέρουμε αν θα είναι χώρος προσευχής ή αν είναι τόπος διδασκαλίας και φονταμενταλιστικός». Ε βέβαια. Εξάλλου, όπως είπαμε, για την Εκκλησία, δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την ίδια αξία. Και, ακόμα χειρότερο για αυτούς, αν είναι και μουσουλμάνοι.

Στα τρία λοιπόν ζητήματα, που σχετίζονται (και) με τη στάση της επίσημης Εκκλησίας και που καλείται να δώσει λύση η κυβέρνηση, «ο φίλος» του Τσίπρα κατέστησε σαφές πως είναι απέναντι. Φαντάσου να μην ήταν και …φίλοι. Και όσο θα παραμένουν σφιχτά συνδεδεμένοι Εκκλησία και Κράτος, άσχετα με το ποιος θα φέρει τον τίτλου του Αρχιεπίσκοπου ή ποιος θα είναι ο Πρωθυπουργός, το σίγουρο είναι πως τέτοιες δηλώσεις θα επαναληφθούν.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ