Του Niko Ago

Μεγάλος θόρυβος έχει ξεσπάσει τις τελευταίες μέρες, με αφορμή ρεπορτάζ της εφημερίδας Πρώτο Θέμα, σύμφωνα με το οποίο, ο γραμματέας της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, διόρισε, ή διορίστηκαν, εν πάση περιπτώσει, ο αδελφός του και η μητέρα του στο οικονομικό γραφείο του πρωθυπουργού και στο πολιτικό γραφείο του υπουργού Υγείας, αντίστοιχα.

Αρχικά να θυμίσω πως η εν λόγω εφημερίδα, είναι γνωστή σε όλους, ή σχεδόν σε όλους, για την …αντικειμενικότητά της και το σεβασμό στη δεοντολογία και το ρεπορτάζ. Για παράδειγμα, θυμόμαστε ακόμα με θαυμασμό, εκείνο το «αποκλειστικό ρεπορτάζ», στο οποίο, μέλη της ναζιστικής οργάνωσης χρυσή αυγή, «βοηθούσαν ηλικιωμένη για να πάρει τα λεφτά από το ΑΤΜ, υπό τον φόβο των αλλοδαπών».

Σχεδόν την επόμενη, από κανονικό ρεπορτάζ, κανονικής εφημερίδας και κανονικών δημοσιογράφων, μάθαμε ότι η συγκεκριμένη κυρία, δεν ήταν ακριβώς μια «άγνωστη κυρία», την οποία «βοηθούσαν» τα παλικάρια με τα μαύρα και τα ξυρισμένα κεφάλια. Ήταν η μητέρα στελέχους της ναζιστικής συμμορίας, που ενοικιάστηκε κανονικά από τον «δημοσιογράφο» της εν λόγω «εφημερίδας», μαζί με τον γιο της και άλλους «εθελοντές» ναζί, για τις ανάγκες του «ρεπορτάζ». Κάνοντας πράξη τη ρήση, «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Επίσης, ο εκδότης της εν λόγω εφημερίδας, «βρέθηκε με 5,2 εκατομμύρια ευρώ, αγνώστου προελεύσεως, στους λογαριασμούς των καταθέσεών του, και ελέγχθηκε από τις τελωνειακές υπηρεσίες της Γαλλίας στα γαλλοελβετικά σύνορα για μεταφορά επιταγών ύψους 1,1 εκατομμυρίων ευρώ (από ερώτηση προς ΥΠΟΙΚ, της Ντόρας Μπακογιάννη (21/12/2011)». Κι αυτό είναι μόνο ένα μικρό δείγμα. Πολλά άλλα, είναι γνωστά σε πολλούς.

Στο θέμα μας, όμως. Διορίστηκαν τα μέλη της οικογένειας του Γραμματέα της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ; Μάλλον ναι, αν και ο ίδιος δεν το ξεκαθάρισε, σε κείμενο που δημοσιεύτηκε. Αντ’ αυτού, επέλεξε να βάλλει εναντίον της εφημερίδας – την οποία περιγράψαμε πιο πάνω, ποια είναι- και να υπενθυμίζει, με, αιφνιδιαστικό για την ηλικία του, στόμφο αλλά και κομπορρημοσύνη, τους αγώνες της οικογένειάς του. Σε σημείο που, σχεδόν θεωρεί έως και υποχρέωση να διοριστούν. Και μάλιστα, το θέτει και ως χάρη προς το κόμμα. «Μας ζήτησε να βάλουμε πλάτη, και βάλαμε», λέει μεταξύ άλλων.

Το θέμα, όμως, έχει κι άλλες διαστάσεις. Η κάθε κυβέρνηση, δυστυχώς, διορίζει σε θέσεις ευθύνης, κυρίως δικούς της ανθρώπους και έπειτα τους άξιους. Βεβαίως, δεν μπορούμε να ξέρουμε αν οι άνθρωποι που διορίστηκαν είναι και άξιοι, εκτός από «δικοί μας» αλλά η ιστορία, το επαναλαμβάνω, έχει δείξει ότι μεταξύ δύο ισάξιων, επιλέγεται εκείνος που «έβαλε πλάτη στο κόμμα». Και καθώς φαίνεται, ούτε αυτή η κυβέρνηση το απέφυγε.

Φυσικά, υπάρχει και ο αντίλογος, και τον οποίο μπορεί να συμμεριστεί κανείς, που λέει πως, σε θέσεις πολιτικής ευθύνης, εφόσον πρόκειται για προσωρινές και όχι μόνιμες θέσεις, ο καθένας θα προτιμούσε άτομα εμπιστοσύνης του και ίδιας πολιτικής ιδεολογίας, προκειμένου να κάνει σωστά τη δουλειά και να έχει και την απαραίτητη συνεννόηση.

Δεκτό. Αλλά με αυτό τον τρόπο, έχεις απολέσει το πλεονέκτημα που (θες να) έχεις έναντι των αντιπάλων. Ποιον αντιπάλων;

Εκείνων που από το 1974 μέχρι και το 2015, διόριζαν, διόριζαν διόριζαν, διόριζαν και τώρα φωνάζουν για τους… διορισμούς. Για αυτό και στην τελική, μερικά λόγια έχουν σημασία αλλά εξαρτάται ποιος τα λέει. Και στην υπόθεσή μας, οι τελευταίοι που δικαιούνται να φωνάζουν για διορισμούς, είναι αυτοί που διόρισαν μέχρι και τις… ελιές της Καλαμάτας.

 

 

 

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ