Καθώς βλέπω στα κανάλια να τρώνε τις σάρκες τους ο ένας με τον άλλον θέλω δυνατά να φωνάξω, να ακουστεί η φωνή μου ως τα πέρατα.

Υπάρχει και λαός εδώ που περιμένει!

Δηλαδή αυτή η ανωμαλία να μην θες να κρατήσεις ομπρέλα στην καταρακτώδη βροχή, επειδή η μετεωρολογική υπηρεσία σου είχε υποσχεθεί ήλιο, δεν την κατανοώ.
Έχει ξεσπάσει καταιγίδα.
Από παντού χτυπούν την χώρα κι εμείς εδώ, αμέριμνοι, συζητάμε σαν σε καφενείο μια ήσυχη μέρα του Αυγούστου.
Όσο δύσκολο είναι να συνεννοηθεί κανείς με τον Σόιμπλε, το ίδιο δύσκολο ίσως και δυσκολότερο είναι να συνεννοηθεί κανείς με τους δικούς του.
Βρίσκεται τώρα ο Τσίπρας αντιμέτωπος της μετάφρασης.
Τι σήμαινε το ΟΧΙ;
Όχι, μην υπογράψεις και πάμε στη δραχμή;
Τότε γιατί τον άφησαν να πάει στην Ευρώπη; Μήπως πετύχαινε καμία καλή συμφωνία οπότε θα το παίζαν όλοι μαζί ήρωες;
Και τώρα που δεν συνέβη σαν κλασσικοί Έλληνες λένε:

Αμ,  δεν μ΄άκουγες εμένα που σου τα λεγα!

Τα κουσούρια της φυλής μας κυκλοφορούν σε δεξιούς και αριστερούς. Απλά οι αριστεροί κοπάζουν τον θόρυβο του εγωισμού με γνώσεις, αλλά την ώρα του πανικού είναι γνωστό πως τα βιβλία επιστρέφουν στις βιβλιοθήκες τους. Οι γνώσεις λησμονώνται ακαριαία και κόβουν βόλτα οι χαρακτήρες.
Τι σήμαινε το ΟΧΙ;
ΝΑΙ σε όλα; Ούτε αυτή είναι η σωστή μετάφραση.
Διότι άκουσα τον κ. Βαρουφάκη να λέει ότι ο Πρωθυπουργός σχεδόν έκλαιγε στο Μαξίμου που βγήκε το ΟΧΙ.
Ήθελε ΝΑΙ κατα βάθος. Έκανε δηλαδή ένα δημοψήφισμα για να κερδίσουν οι αντίπαλοί του;
Επίσης ο κ. Βαρουφάκης είπε ότι απο την αρχή της θητείας του με μια μικρή ομάδα- όχι δηλαδή την μεγάλη ομάδα διαπραγμάτευσης- μια μικρή, δουλεύανε πάνω στο σενάριο του GREXIT και της δραχμής.
Λογικό δεν είναι;
Η Γερμανία μας απειλεί με έξοδο εδώ και χρόνια. Το οτι ο Σόιμπλε κρατούσε στο χέρι του έτοιμο το χαρτί της πενταετούς εξόδου αποδεικνύει ότι ένα τέτοιο σενάριο έπρεπε να εξεταστεί και σίγουρα είχε εξεταστεί από την πρώτη υπογραφή του μνημονίου.
Ακόμα κι όταν θέλουν να σε πετάξουν έξω οι άλλοι εσύ οφείλεις να γνωρίζεις τα σκαλοπάτια της εξόδου σου.
Προς τι λοιπόν αυτά τα λόγια αυτή την ώρα;
Μοιάζει σαν να θέλει να πει ότι εγώ μελετούσα για χρεοκοπία και δραχμή κατ’ εντολήν του Πρωθυπουργού και όχι ας πούμε γιατί σκόπευα να κερδοσκοπήσω οδηγώντας την χώρα εκεί.
Απαντάει δηλαδή, έμμεσα σε φήμες που κυκλοφορούν καθώς και σε προτάσεις παραπομπής του στο δικαστήριο, που ακούγονται στα κανάλια από Λοβέρδο και άλλους, θέλοντας να πει πως αν με οδηγήσετε στα δικαστήρια εγώ με την σειρά μου θα καλέσω τον Τσίπρα.
Σε κάθε περίπτωση επιτίθεται στον πρωθυπουργό που του εμπιστεύτηκε το σημαντικότερο υπουργείο την σημαντικότερη ώρα.

Αν λοιπόν ο Τσίπρας ήθελε το GREXIT και την δραχμή τότε γιατί έδιωξε τον υπουργό που κουράστηκε και είχε έτοιμο το σχέδιο της εξόδου; 

Αν ήθελε την δραχμή γιατί δεν έπαιρνε αυτόν μαζί του και επέλεξε τον Τσακαλώτο;
Μήπως κάτι γνώριζε; Μήπως ήθελε να αποτρέψει ακριβώς αυτό;
Αυτή την ώρα η εποχή γεννάει σκέψεις στα μυαλά των ανθρώπων.

Ετοιμάζονται λοιπόν οι του ΣΥΡΙΖΑ να ρίξουν τον Τσίπρα. 

Πριν αυτονομηθεί κι απευθυνθεί στον λαό του κόβουν τις γέφυρες. Και προς την Ευρώπη και προς το εσωτερικό της χώρας.

Μεταφράζουν το ΟΧΙ σε ΟΧΙ εσύ Τσίπρα, Εμείς.

Δεν παραιτείται λέει η Ζωή. Δικαίωμα της ασφαλώς αλλά όταν η θέση σου έχει δοθεί από τον πρωθυπουργό μια υποχρέωση την έχεις. Αν είναι όμως να ηγηθείς της ανταρσίας τότε ορθώς την κρατάς.
Ο πρωθυπουργός θα φαγωθεί από τους δικούς του προς ευχαρίστηση των εχθρών.
Μαζί να καταβροχθίσουμε αυτόν που ο λαός επέλεξε.

Διότι κάθε στάχυ που προεξέχει το θερίζουμε. Έτσι ησυχάζουν τα άλλα.

Οι τράπεζες κλειστές, ο κόσμος σε απόγνωση, ένα καλοκαίρι μαύρο κι ο ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζεται να παραδώσει την εξουσία στον Θεοδωράκη γιατί αν αυτοί ακόμα παλεύουν να μεταφράσουν τι σημαίνει το ΟΧΙ του λαού, σίγουρα γνωρίζουν τι δρομολογεί το ΟΧΙ στην συμφωνία των Βρυξελλών.

Αλλά από την άλλη να πούνε ΝΑΙ;  

Κι αυτό είναι κατανοητό και σεβαστό. Αυτό που είναι ακατανόητο είναι ότι δεν λένε τι θέλουνε.
Τι θέλει η Ζωή, ο Λαφαζάνης, ο Βαρουφάκης; Oι 40; Xρεοκοπία και δραχμή;
unnamed (1)
Θέλω ως Έλληνας να το ακούσω καθαρά και να επιλέξω.  Να μου πούνε  ποια είναι τα βήματα εξόδου.
Ας μας τα πει ο κ. Βαρουφάκης που τα είχε ετοιμάσει με την μικρή του ομάδα. Να κάνει μια συνεδρίαση με το μυαλό του και με τις σκέψεις του , που είναι αναμφίβολα πολλές , γιατί είναι χαρισματικής νοημοσύνης και να καταλήξει σε μία. Δεν θέλει  ο λαός να μπει στου μυαλού την άβυσσο.
Θέλει να κάνει  μια ήρεμη βουτιά  κι ας είναι και στην Ανάβυσσο.
Ο λαός θέλει πρόταση εξόδου.
Να μας πουν που είναι η πόρτα, που είναι η έξοδος κινδύνου. Όχι να καιγόμαστε μέσα σε ένα κτίριο κι αυτοί να συζητούνε για το ποιος φταίει για την φωτιά που μπήκε.
Να πούνε και οι άλλοι, οι περισσότεροι, τι θα συμβεί αν υπογράψουμε την συμφωνία, αν παραμείνουμε στο ευρώ ποιό θα είναι αυτό το κόστος κι αν μπορεί να αντιμετωπιστεί απ΄τον λαό.
Ή θα βρεθούμε μετά από τρεις μήνες πάλι στο ίδιο σημείο;
Μήπως τα μέτρα που παίρνουμε είναι για να βουλιάξουμε περισσότερο κι όχι  για να αποπλεύσουμε επιτέλους;
Πρέπει να γίνει μία ξεκάθαρη συζήτηση ενώπιον του ελληνικού λαού, με ηρεμία. Όχι σκόρπια λόγια στα κανάλια.
Ο λαός περιμένει.
Δεν θα περιμένει για πολύ.
Κάποια στιγμή η παρέα αποφασίζει αν θα πάει κατά δω ή κατα κει. Οι παρέες πάντα διαφωνούν αλλά στο τέλος πάνε όλοι μαζί σινεμά. Δεν πάει ο καθένας να δει το έργο του.

Περιμένει λοιπόν ο λαός αυτή την στιγμή να αποφασίσει ο ΣΥΡΙΖΑ ποιο γαμημένο έργο θέλει να δει.

Θέλει να δει περιπέτεια; Θέλει να δει κοινωνικό; Θέλει να δει επιστημονικής φαντασίας;
Ποιο έργο θέλει να δει;
Πρέπει να αποφασίσει ο ΣΥΡΙΖΑ αν θέλει τον Τσίπρα αρχηγό ή την Ζωή.
Δεν μπορεί όμως να υπάρξει κόμμα με δύο ή και τρεις αρχηγούς.
Ένας κυβερνάει και οι άλλοι πάνε σπίτι τους και παίζουν τον αρχηγό στον καθρέφτη τους.
Άλλη ώρα δείχνουν τα ρολόγια τους και άλλη ώρα δείχνουν τα ρολόγια του κόσμου.
Πρέπει να δοθεί ένα τέλος.
Ας δούμε όποιο έργο επιλέξετε αλλά δεν μπορεί ένας λαός να είναι ταυτόχρονα σε δύο αίθουσες, παρακολουθώντας δύο διαφορετικές ταινίες την ίδια ώρα.
Καλά είναι όσα είπε ο Μαρξ. Εξίσου καλό είναι κι αυτό που  είπε  η γυναίκα του:
«Καλύτερα ο αγαπητός μου Καρλ να ασχοληθεί λίγο και με την συλλογή του κεφαλαίου εκτός από την συγγραφή του».
Είναι απαραίτητο χάρισμα του πολιτικού να γνωρίζει σε ποιό σημείο της ιστορίας βρίσκεται.
Με χαλασμένο το ιστορικό σου GPS και με γκαζωμένο τον εγωισμό γκρεμίζεσαι κι εσύ κι αυτοί που σε ακολουθούν.
SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ