Του Niko Ago

Με δύο βουλεύματα που εκδόθηκαν την Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2015, από Συμβούλιο Εφετών, διατάσσει την άρση του περιοριστικού όρου του «κατ’ οίκον περιορισμού με 24ωρη αστυνομική φύλαξη», που είχε επιβληθεί στους δύο κατηγορούμενους για ένταξη και διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης, Νίκο Μιχαλολιάκο και της συζύγου του, Ελένη Ζαρούλια. Αντικαθίσταται πια ο όρος αυτός, με υποχρεωτική εμφάνιση και των δυο, τρεις φορές το μήνα, στο Αστυνομικό Τμήμα του τόπου κατοικίας τους.  Το ίδιο είχε συμβεί νωρίτερα, και με τον Νίκο Μίχο, άλλον βουλευτή της ναζιστικής οργάνωσης και κατηγορούμενο για τα ίδια αδικήματα. Συνέπεσαν δε αυτές οι εξελίξεις, προφανώς τυχαία, με την αποφυλάκιση του Βασίλη Παπαγεωργόπουλου, πρώην Δημάρχου Θεσσαλονίκης και πρώην βουλευτή της ΝΔ.

Στην περίπτωση του τελευταίου, η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα δείχνουν να είναι αρκετά σοβαρά. Σοβαρότατα, μάλιστα. Και τούτου διότι ενώ μπήκε αρτιμελής, χαμογελαστός, αγέρωχος και υπερήφανος, «να βάζεις το καλό σου κοστούμι και να πηγαίνεις χαμογελαστός στο δικαστήριο για να ακούσεις την “πανηγυρική σου αθώωση” και να φεύγεις με την κλούβα της Αστυνομίας για τα Διαβατά είναι πολύ βαρύ. ΑΣΗΚΩΤΟ», όπως είχε γράψει ο ίδιος, βγήκε από εκεί, «τσαλακωμένος» και… ανάπηρος. Ναι, ανάπηρος. Αφού η αιτία αποφυλάκισής του, υπήρξε ένας ευεργετικός νόμος της τωρινής κυβέρνησης, σύμφωνα με το οποίο, οι έχοντες άνω των 67% αναπηρία, μπορούν να αποφυλακιστούν, αν έχουν εκτίσει το 1/5 της ποινής.  Και κάπως έτσι, έχοντας εκτίσει πράγματι το 1/5 της ποινής και με… 67% αναπηρία, ο «φτερωτός ιατρός», που αρχικά καταδικάστηκε ισόβια για υπεξαίρεση 17,9 εκ. ευρώ από το Δήμο Θεσσαλονίκης, κυκλοφορεί πλέον ελεύθερος και ωραίος. Κυριολεκτικά. Αφού, παρά το… άνω των 67% αναπηρία που «κληρονόμησε» από τη φυλακή, χθες, Τρίτη 28 Ιουλίου, αμέσως μετά την αποφυλάκισή του, εθεάθη να απολαμβάνει το μεσημεριανό καφέ στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, χωρίς τη βοήθεια κάποιου αναπηρικού καροτσιού, όπως θα έκανε κάθε (πραγματικά) ανάπηρος.

Ας επιστρέψουμε στο αρχικό θέμα, όμως. Ο βασικός πυλώνας της Δημοκρατίας, είναι η Δικαιοσύνη. Επίσης, το τεκμήριο αθωότητας και το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη, (πρέπει να) το έχουν απαξάπαντες οι πολίτες, ανεξαρτήτως της κοινωνικής ή πολιτικής τους θέσης. Αυτό ισχύει και για τους συγκεκριμένους ναζί. Μέχρι να δικαστούν, για τα εγκλήματα που κατηγορούνται, και να αποδειχθεί το αντίθετο, δικαστικά είναι «αθώοι». Βεβαίως, στα μάτια της κοινής γνώμης και της ίδιας της Δημοκρατίας, η ιδεολογία που υπηρετούν, εκείνη η ιδεολογία που έχει ως βάση το μίσος για κάθε διαφορετικό από εκείνους, και που έχει προκαλέσει το μεγαλύτερο αιματοκύλισμα της ιστορίας και το Ολοκαύτωμα των Εβραίων, είναι μια για πάντα ένοχη και καταδικασμένη. Οι υπηρέτες της, είναι απλώς απομεινάρια της Χιτλερικής «χολέρας» και κάθε διαφορετική προσέγγιση, είναι προσβολή στην ίδια την ανθρώπινη αξία. Οι ίδιοι όμως, οι ναζί, που ο κυριότερος πολιτικός τους εχθρός είναι η Αριστερά, βιώνουν κάτι ιστορικά πρωτόγνωρο. Με κυβέρνηση της Αριστεράς, νιώθουν όλο και πιο ελεύθεροι, φεύγουν από πάνω τους οι περιοριστικοί όροι, η δίκη τους πάει όλο και πιο πίσω και γενικά, κανονικά, πρέπει να βρίσκονται σε μια κρίση ταυτότητας. Τους «κυνηγά η Δικαιοσύνη»; Τους «κυνηγά η Αριστερά»; Τους «κυνηγά η Δημοκρατία». Μάλλον όχι. Σίγουρα, όχι.

Αυταπόδεικτο ότι θα θέλανε πολύ να βρουν τέτοια «πατήματα» για να φανούν ως «θύματα». Ωστόσο Δικαιοσύνη, Δημοκρατία και Αριστερά δείχνουν να βρίσκονται προς ώρας, απέναντι στους πιο θανάσιμους εχθρούς τους, σε μια στάση… επίθεσης με ξαφνικές άμυνες, για να χρησιμοποιήσουμε έναν ποδοσφαιρικό (χιουμοριστικό) όρο. Και ο νοών νοείτω…

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ