Του Niko Ago

Αν και κοντεύουν έξη μήνες από τότε που άλλαξε η κυβέρνηση, μόλις αυτές τις μέρες, ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, βρέθηκε για επίσημη επίσκεψη σε Αλβανία, Κόσοβο και Βοσνία Ερζεγοβίνη. Ο ρόλος της Ελλάδας στα Βαλκάνια, μετά το 2010, έχει υποβαθμιστεί σημαντικά και μια άλλη απόδειξη είναι και αυτή η αργοπορία. Οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης, αφήνουν ανεξίτηλα σημάδια και στη δυνατότητα που είχε αναπτύξει η χώρα, να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή. Βεβαίως, η είσοδος στην ΕΕ της Βουλγαρίας, Ρουμανίας και πρόσφατα και της Κροατίας αφαιρεί από την Ελλάδα το προνόμιο να είναι η μοναδική «φωνή» της Ένωσης στα Βαλκάνια αλλά το πρόβλημα είναι κάπως πιο περίπλοκο και το έδαφος που έχασε αυτά τα χρόνια, θα χρειαστεί αρκετή προσπάθεια να ανακτηθεί.

Η Αλβανία, για να μιλήσουμε μόνο για αυτή, είναι μια χώρα που, πέραν του ότι πλέον είναι υποψήφια προς ένταξη στην ΕΕ, μετά και την ανεξαρτησία του Κοσόβου, έχει αποκτήσει αναβαθμισμένο ρόλο στην περιοχή. Ανάμεσα στις δυο χώρες, υπάρχουν μεν ανοικτά θέματα- που αν δεν συζητηθούν, θα παραμείνουν εσαεί ανοικτά- υπάρχουν όμως και δυνατότητες καλλιέργειας στενότερων οικονομικών και στρατηγικών συμφωνιών. Φυσικά και επίλυσης των ανοικτών θεμάτων. Η αλβανική κοινότητα στην Ελλάδα, που παρά τις μεγάλες επιστροφές λόγω κρίσης, παραμένει υπολογίσιμη και η ελληνική μειονότητα στην Αλβανία, είναι οι «σταθερές» που μετά το ’90, δεν εκμεταλλεύτηκαν οι δυο χώρες. Όχι τουλάχιστον όσο θα έπρεπε. Η ελληνική οικονομική παρουσία στην Αλβανία, ακολουθεί την γενικότερη φθίνουσα πορεία της ελληνικής οικονομίας και όσο πάει και αποδυναμώνεται περαιτέρω. Ταυτόχρονα ιταλικές αλλά και γερμανικές επιχειρήσεις,  όλο και περισσότερο αυξάνουν το «χαρτοφυλάκιό» τους και ανακαταλαμβάνουν ζωτικό χώρο. 948 ξένες επιχειρήσεις ξεκίνησαν δραστηριότητα στην Αλβανία το προηγούμενο έτος. Ο αριθμών των ελληνικών έφτασε στις 28. Σχεδόν όλες με μικρό κεφάλαιο και σε χαμηλής έντασης τομείς. Την ίδια στιγμή, ο αριθμός των ιταλικών έφτασε στις 364. Τεράστια διαφορά. Σε μια οικονομία που, τον πρώτο τρίμηνο του 2015, είχε 2,88% ανάπτυξη και παρά την επίδραση της ελληνικής κρίσης, δείχνει να αντιστέκεται σθεναρά.

Και ο ρόλος της Ελλάδας στο Κόσοβο- παρά τις γνωστές επιφυλάξεις της αναγνώρισης και για τους γνωστούς λόγους (κυρίως του Κυπριακού)- έχει τελματώσει. Οι θετικές ενέργειες Αβραμόπουλου το 2012, έμειναν στάσιμες και οι δυο χώρες, έχουν περιοριστεί σε μερικές «ανώδυνες» συμφωνίες. Είναι περισσότερο από δεδομένο πως, και μπορεί η Ελλάδα να παίξει σημαντικότερο ρόλο, και η Πρίστινα θα το ήθελε. Και όχι μόνο η Πρίστινα. Και μην ξεχνάμε πως οι σημαντικότεροι σύμμαχοι της Αλβανίας αλλά και του Κοσόβου είναι η Γερμανία, οι ΗΠΑ η Μ. Βρετανία κλπ. Θεωρητικά, οι ίδιοι σύμμαχοι με αυτούς της Ελλάδας.

Έστω και τόσο αργά πάντως, οι επισκέψεις Κοτζιά στην περιοχή και η υπογραφή μερικών συμφωνιών, αναζωπυρώνει με κάποιον τρόπο τον ρόλο της χώρας. Μόνο κερδισμένη θα βγει η Ελλάδα, αν ισχυροποιήσει την παρουσία της στα Βαλκάνια και δηλώσει ξανά «παρών». Και από άποψη οικονομικού οφέλους και από άποψη γεωστρατηγικής σκοπιάς. Ωστόσο, πρέπει να παραδεχθούμε πως, όταν ο κυβερνητικός εταίρος, είναι ο Καμμένος, με ο,τι αυτό συνεπάγεται, οι δυσκολίες παραμένουν μεγάλες.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ