Του Niko Ago

Ο γράφων, για όσους δεν το γνωρίζουν, κατάγομαι από την Αλβανία. Έζησα εκεί για είκοσι δυο χρόνια, λίγο λιγότερο από τη μισή μου ζωή, και ήρθα στην Ελλάδα το 1992. Σχεδόν και τα είκοσι δυο αυτά χρόνια, διαδραματίστηκαν σε απολυταρχικό καθεστώς. Ή, για να το πω πιο σωστά, σε ένα από τα πιο στυγερά καθεστώτα που γνώρισε η Ευρώπη, αν όχι το πιο στυγερό, μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Έχω γράψει άλλοτε ή έχω δηλώσει – φυσικά καθ’υπερβολήν και με ταπεινό σεβασμό στους Έλληνες που έζησαν και αυτοί δικτατορία και φυσικά με την υπογράμμιση πως  δεν υπάρχει καμία καλή δικτατορία – πως, σε σχέση με τη δικτατορία του Enver Hoxha, η Χούντα των συνταγματαρχών στην Ελλάδα, ήταν περίπου «σχολική εκδρομή». Για να τονίσω ακριβώς την αγριότητα της δικτατορίας του Hoxha.

Αυτό λοιπόν που συχαίνεται πιο πολύ απ’όλα μια δικτατορία, και το λέω έχοντας υποστεί προσωπικά και οικογενειακά τις συνέπειες, είναι η ελεύθερη γνώμη του λαού. Εκλογές και δημοψηφίσματα, στα οποία ο λαός θα εκφράσει ελεύθερα τη βούλησή του και θα αποφασίσει για το μέλλον του, είναι άγνωστες έννοιες και θανάσιμοι εχθροί των δικτατοριών. Λέξεις που κυριολεκτικά, στέλνουν στην αγχόνη όποιον τις αρθρώσει. Στα απολυταρχικά καθεστώτα, αυτός που αποφασίζει είναι ΜΟΝΟ ο «πεφωτισμένος ηγέτης». Είναι εκείνος που «ποτέ δεν κάνει λάθος», είναι αυτός που «πάντα έχει δίκιο», είναι αυτός που αποφασίζει και διατάζει. Ο λαός, απλώς ακούει, σκύβει το κεφάλι, δε μιλά, κάνει αυτό που του λένε. Ούτε ναι ούτε όχι. Ή μάλλον, στις διαταγές, απλώς δεν λες όχι. Αν το πεις, η συνέχεια γράφεται μπροστά σε κάποιο εκτελεστικό απόσπασμα ή, αν είσαι τυχερός, σε κάποιο στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας.

Αυτές οι γραμμές, γράφτηκαν για ένα και μόνο σκοπό: για να απαντήσουν σε όσους μιλούν για «αντιδημοκρατική απόφαση» του Αλέξη Τσίπρα, για να προχωρήσει σε δημοψήφισμα. Έχοντας ζήσει σε δικτατορία, θεωρώ ότι δεν υπάρχει πιο δημοκρατική πράξη, από ένα δημοψήφισμα, όταν πρόκειται για το ίδιο το μέλλον της χώρας και τις ζωές των ίδιων των πολιτών της. Ο λαός, δεν μπορεί να είναι «κυρίαρχος και ώριμος» όταν ψηφίζει να εκλέξει κυβερνήσεις αλλά «ανώριμος» όταν καλείται σε δημοψήφισμα για το μέλλον του. Δεν μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερη προσβολή, κατά τη γνώμη του γράφοντος και για τους λόγους που εξήγησα, για ένα λαό, από το να τον θεωρείς «ανώριμο» να αποφασίσει για τις τύχες του. Αυτό, δυστυχώς, είναι κάτι που μοιάζει με γνώμη κάποιου κομισάριου του Enver Hoxha. Αυτοί είχαν την άποψη (αλλά και την αποστολή να πείθουν) ότι το σωστό το ήξερε μόνο ο «Μεγάλος Ηγέτης¨. Στις δημοκρατίες, επικρατεί η γνώμη της πλειοψηφίας. Στις 5 του Ιούλη λοιπόν, ο λαός θα κλιθεί να αποφασίσει ο ίδιος για το μέλλον του. Είτε το «ΝΑΙ» υπερισχύσει είτε το «ΟΧΙ», οι «χαμένοι» θα (πρέπει οπωσδήποτε να) σεβαστούν το αποτέλεσμα. Είπαμε, σε Δημοκρατία ζούμε, όχι σε απολυταρχικό καθεστώς, που τα ξέρει όλα και αποφασίζει για όλα, χωρίς τη γνώμη του λαού.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ