Είναι λίγοι αυτοί που πίστεψαν ότι η σφοδρή αντίδραση των γιατρών του ιδιωτικού τομέα στη χρήση καρτών για την πληρωμή τους είχε ως στόχο να προστατεύσει την ιδιωτικότητα των πελατών- ασθενών τους. Επειδή σχεδόν όλοι οι πολίτες βρέθηκαν για μικρής σημασίας ή για σοβαρό λόγο σε έναν ιδιωτικό ιατρείο έχουν ιδίαν πείρα και καταλαβαίνουν πότε κάποιος υπερασπίζεται αυτούς και πότε τον εαυτό του.

Το υπουργείο Οικονομικών από την άλλη δείχνει μια απίστευτη καρτολατρεία, διακηρύσσοντας σε όλους τους τόνους ότι η κάρτα είναι το ισχυρότερο φάρμακο κατά της φοροδιαφυγής.

Η χρήση της κάρτας όμως δεν είναι πανάκεια και κυρίως δεν είναι αθώα. Πρώτ’ απ’ όλα, όπως όλα τα πράγματα θα πρέπει να έχεις δικαίωμα να την χρησιμοποιείς, αλλά και να μην την χρησιμοποιείς. Η απολύτως υποχρεωτική χρήση αρχίζει να ασκεί αφόρητη παρενόχληση στο Σύνταγμα κι αυτό δεν το λες θετικό, ειδικά σε μία χώρα που το εν λόγω κείμενο δοκιμάστηκε πολύ τα τελευταία χρόνια.

Έχεις επίσης το δικαίωμα να καταναλώνεις 7 κιλά αβοκάντο τη βδομάδα, να σου αρέσουν οι ροζ κάλτσες, τα σοκολατάκια Βρυξελλών, τα σώβρακα μέχρι το γόνατο ή ό,τι άλλο εκκεντρικό ή μη και αυτό να το ξέρεις μόνο εσύ. Να το αγοράζεις και μην αισθάνεσαι ότι αυτό το μοιράζεσαι με μια βάση δεδομένων προσιτή σε χιλιάδες υπαλλήλους σε τράπεζες και υπουργεία.

Κάποιοι μπορεί να πουν ότι αυτοί οι φόβοι είναι σενάρια συνομωσίας και πως δεν αργεί η ώρα που το πλαστικό χρήμα θα είναι ο κύριος τρόπος συναλλαγής. Άλλο όμως ο κύριος, άλλο ο μόνος. Κάθε συναλλαγή που γίνεται με κάρτα καταγράφεται. Και αυτή η καταγραφή δημιουργεί μια βάση δεδομένων, πολύ ελκυστικη για κάποιους. Ποιος μας εγγυάται ότι σε έναν κόσμο που έχουν πουληθεί κατά καιρούς τέτοιες πληροφορίες για καταναλωτικές συνήθειες ή ιατρικά ιστορικά δεν θα συμβεί αυτό σύντομα και εδώ;

Ακόμα κι αν οι προθέσεις είναι οι αγαθότερες, ακόμα κι αν πέσει στο τραπέζι το αφελές επιχείρημα ότι “έλα μωρέ και τι έχεις να κρύψεις” το πρόβλημα παραμένει. Με αυτή τη λογική αφού κανένας πολίτης – από τη στιγμή που δεν διέπραξε αδίκημα- δεν θα είχε αντίρρηση να δηλώνει ανά πάσα στιγμή που βρίσκεται, με ποιον και τι κάνει. Πολλοί το κάνουν ήδη, μέσω των “έξυπνων” κινητών τους τηλεφώνων, αλλά τουλάχιστον αυτό δεν έχει γίνει νόμος του κράτους, που καθιστά υποχρεωτική τη δήλωση παρουσίας.

Καλές οι προθέσεις λοιπόν όταν μιλάμε για πάταξη της φοροδιαφυγής, αλλά τις προτιμήσεις μου στα σώβρακα θα ήθελα να τις κρατήσω για τον εαυτό μου, άντε και για κανένα άτομο ακόμα, που έχει …έννομο συμφέρον.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ