Το περασμένο καλοκαίρι είχε αποτιμήσει την επιβίωση μιας οικογένειας με οικονομικούς όρους, λέγοντας ότι της αρκούν 15 ευρώ τη μέρα για να ζήσει. Τώρα “έγραψε” το καθημερινό της μενού λέγοντας ότι μια πενταμελής οικογένεια ζει με πέντε παξιμάδια, τρεις ελιές και μια ντομάτα τη μέρα, καθώς δεν χρειάζεται να τρώει αρνί καθημερινά. Είναι δηλώσεις του Χρήστου Θηβαίου, που θα ήταν απλώς μια ακόμα ένδειξη γραφικότητας, αν δεν γίνονταν την συγκεκριμένη εποχή και δεν επαναλαμβάνονταν χωρίς προφανή αιτία.

Τα “μικρόφωνα”, όταν δεν τραγουδά σ’ αυτά ένας τραγουδιστής, αλλά “δηλώνει”, μπορεί να αποδειχθούν “τοξικά” για τον ίδιο και κόκκινο πανί για την κοινωνία και απολύτως δικαιολογημένα. Όταν στην εποχή της κρίσης δίνεις οδηγίες λιτής διαβίωσης, η δήλωση σου μεταφέρεται όπως μεταφέρεται ο ήχος από τα ηχεία. Μεγαλύτερος σε ένταση, μερικές φορές τόσο ενοχλητικός, στα όρια της παραμόρφωσης.

Είναι φαινόμενο, σχεδόν επιδημία της εποχής, διάφοροι καλλιτέχνες, συγγραφείς, αυτό που συνηθίσαμε να λέμε “πνευματικοί άνθρωποι” να κάνουν δηλώσεις, να γράφουν και να νουθετούν τους πάντες, χωρίς να έχουν την παραμικρή συναίσθηση το τι μπορεί να προκαλέσει η δήλωση (όταν αυτή δεν γίνεται ακριβώς για να προκαλέσει)

Ένας καλός τρόπος για να επικοινωνείς με τον κόσμο είναι να έχεις συναίσθηση σε ποιον μιλάς, πότε και για ποιο πράγμα. Αν δεν μπορείς να το κάνεις, τότε υπάρχει και μια άλλη ανθρώπινη στάση που λέγεται σιωπή. Και δεν είναι λογοκρισία. Είναι μια λύση αξιοπρέπειας. Αυτήν που προσπαθούν να διατηρήσουν αυτοί που όντως ζουν με ένα παξιμάδι.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ