Το γέλιο μακραίνει τη ζωή, λένε οι ειδικοί, αν και μάλλον θα ήταν αναγκαίο να διευκρινιστεί «αν δεν γελάς για τους λάθος λόγους»

Το χιούμορ είναι καταλύτης και στη ζωή και στην επικοινωνία και στη διαφήμιση και εσχάτως και στην επικοινωνιακή πολιτική των κομμάτων, τα οποία αποφάσισαν να ξεφύγουν – εν μέρει τουλάχιστον-  από τον ξύλινο πολιτικό λόγο των περασμένων δεκαετιών.

Είναι και η παραδοχή ότι τα χιουμοριστικά σποτ έχουν μεγαλύτερη διείσδυση στα νεανικά και το «κακό» δεν άργησε να γίνει. Άλλωστε στο ανάλαφρον του πράγματος έχουν δώσει ρεσιτάλ οι φίλοι και σύμμαχοι αμερικάνοι, τόσο που ο πολιτικός αρχηγός μετατρέπεται ορισμένες φορές σε stand comedian.

Ψηφίζουμε όμως αυτόν που θα μας κάνει να γελάσουμε; Αυτόν του οποίου το διαφημιστικό θα μας αφήσει ένα χαμόγελο στα χείλη; Επικοινωνιακά, η απάντηση μπορεί να είναι και ναι. Ο νόμιμος τζόγος και η κινητή τηλεφωνία αρκετές φορές στήνουν ένα story που δεν έχει απόλυτη σχέση με το προϊόν, σε κάνει όμως να γελάς και έτσι έχεις θετική διάθεση απέναντι στην εταιρεία και τις υπηρεσίες ή τα προϊόντα της.

Σ΄αυτές τις εκλογές τα σποτ που συζητήθηκαν ήταν αυτά της Λαϊκής Ενότητας. Το «στο Νομισματοκοπείο, κύριε» του Παναγιώτη Λαφαζάνη, το υπαίθριο βουλκανιζατέρ της Ζωής Κωνσταντοπούλου και το αντι- Σταυρικό σποτ του Λαπαβίτσα θεωρήθηκαν ως το πιο επιτυχημένο (αυτο)τρολάρισμα της προεκλογικής περιόδου. Θέλει όντως τόλμη να κάνεις τέτοια καμπάνια, αλλά το ερώτημα είναι: Σε ποιο από τα – αγωνιώδη- ερωτήματα του κόσμου απαντάνε αυτά τα σποτ; Επί της ουσίας σε κανένα. Η λύση και η απάντηση παραπέμπεται σε κάτι που θα μάθεις έξω από το σποτ. «Έχουμε άλλη πρόταση. Μάθε την» λέει ο Παναγιώτης Λαφαζάνης. Η απάντηση στα ερωτήματα δηλαδή βρίσκεται έξω από το σποτ. Το ίδιο το διαφημιστικό λειτουργεί με τους όρους που λειτουργεί για ένα προϊόν. Και επικοινωνιακά μπορεί να αποδειχθεί επιτυχημένο. Πολιτικά όμως;

Πιστός στην χιουμοριστική στρατηγική και Πάνος Καμμένος, αφού είδε ότι το κόνσεπτ «μικρός Αλέξης» λειτούργησε στις προηγούμενες εκλογές. Ο μικρός Αλέξης αυτή τη φορά έσπασε το αριστερό του χέρι και το «μπαμπάς» Καμμένος του λέει ότι θα του μάθει να γράφει και με το δεξί. Σε άλλο διαφημιστικό βάλει κατά της μαγκιάς του Μεϊμαράκη και του ξυρίζει το μουστάκι. Το κόνσεπτ όπου ο αρχηγός εμφανίζεται σαν γιαλαντζί Σούπερμαν που σώζει μικρούς και ξυρίζει μάγκες, μπορεί να έχει ενδεχομένως διείσδυση στον λαϊκό κόσμο της Δεξιάς, αλλά αποφεύγει εντέχνως τις καυτές πατάτες της εποχής.

Υπάρχει μια ανάγκη των επιτελείων να μεταφέρουν «θετική διάθεση» στους ψηφοφόρους. Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν επέλεξαν αυτό το δρόμο, αλλά υπάρχει ως επικοινωνιακό όπλο το «χαμόγελο Τσίπρα», το οποίο χρησιμοποιήθηκε τόσο πολύ που κάποιος θα αρχίσει να πιστεύει ότι είναι αποτέλεσμα αγκύλωσης μυών. Εκτός του ότι το χαμόγελο δεν είναι πάντα λειτουργικό. Ειδικά σε ένα μάλλον στενάχωρο σκηνικό.

O «αυθεντικός» Βαγγέλας από την άλλη, με κάτι «ψευτράκος», «πονηρούλης» και άλλα υποκοριστικά, έχει την αίσθηση ότι έχει επιλέξει ένα λειτουργικό επικοινωνιακό χιούμορ

Ενδεχομένως κάποιος να βρει αυτήν την τοποθέτηση ελαφρώς “κρυόκωλη”, αλλά ο στόχος δεν είναι να απαξιώσουμε το χιούμορ. Άλλωστε και τα σποτάκια του ΣΥΡΙΖΑ και της Ν.Δ. που παραπέμπουν σε “πραγματικούς” χαρακτήρες και παραθέτουν μέρη του προγράμματός τους είναι μάλλον χλιαρά επικοινωνιακά και αμφίβολο αν έχουν πείσει τουλάχιστον τα κοινά που θέλουν να πείσουν.

Το χιούμορ όντως είναι καταλύτης, όντως είναι δυνατό επικοινωνιακό εργαλείο, αλλά σ’ αυτήν την κομβική ιστορική στιγμή από τους πολιτικούς θέλουμε περισσότερες σαφείς απαντήσεις, παρά έναν έξυπνο τρικ, που θα μας πείσει για το “προϊόν”.

Άλλωστε εδώ και πολλές δεκαετίες το πολιτικό κατεστημένο μας πρόσφερε τη σπάνια ευκαιρία να γελάμε συνεχώς. Με τα χάλια μας.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ