Πολλά μπράβο εισπράττει τον τελευταία καιρό η γερμανική ηγεσία για τη στάση της στο προσφυγικό ζήτημα. Κάποιοι μιλούν για το ανθρωπιστικό πνεύμα και αλληλεγγύη της απέναντι στους ανθρώπους που έφυγαν από τον εφιάλτη του πολέμου.

Είναι όμως έτσι; Είναι τόσο ευαίσθητο το γερμανικό κράτος απέναντι στους χιλιάδες πρόσφυγες που φτάνουν – ή προσδοκούν να φτάσουν- στην Ευρώπη; Κι αν είναι έτσι, γιατί φτάσαμε σ’ αυτήν την ανθρωπιστική κρίση;

Η γερμανική πολιτική είτε στα οικονομικά, είτε στο μεταναστευτικό ρεύμα είναι ίδια. Αγνοεί ένα πρόβλημα (όταν δεν το δημιουργεί), επί χρόνια κάνει σαν να μην υπάρχει, κάποια στιγμή διαπιστώνει πομπωδώς ότι όντως υπάρχει πρόβλημα, του οποίου τη λύση μεταθέτει για το μέλλον και όταν επιτέλους αποφασίσει να δώσει μια λύση, αυτή εμφανίζεται ως σωτηρία.

Επί τέσσερα χρόνια μαίνεται ο πόλεμος στη Συρία, η φρίκη για τους ανθρώπους δεν έχει τέλος και έρχεται η γερμανική ηγεσία για να ανακαλύψει ότι τον Αύγουστο του 2015 υπάρχει πρόβλημα. Και τώρα η Άγκελα Μέρκελ μαζί με τον Φρανσουά Ολάντ εμφανίζονται ως σωτήρες, αποδεχόμενοι μια ουσιαστικά ελεγχόμενη είσοδο προσφύγων. Στους πόσους πνιγμούς στη Μεσόγειο ενεργοποιείται η ευαισθησία της γερμανικής ηγεσίας; Στα πόσα άλυτα προβλήματα σίτισης και στέγασης στις χώρες υποδοχής, μπορεί η Άγκελα Μέρκελ να πάρει ένα μέρος της ευθύνης;

Η Γερμανία είναι μια χώρα που χτίστηκε από τους μετανάστες. Μια χώρα που εκμεταλεύτηκε στο έπαρκο την εργατική τους δύναμη. Και μη πει κανείς το γνωστό, ότι «έφαγαν ψωμί εκεί» οι μετανάστες, γιατί αναπαράγει την αγαπημένο αφορισμό της γερμανικής (και όχι μόνο της γερμανικής) ελίτ ότι «η δουλειά σου χαρίζεται».

Η ίδια η γερμανική ελίτ θα είναι αυτή που θα κερδίσει και από το προσφυγικό ρεύμα. Έχει δοκιμάσει, κυρίως στο ανατολικό τμήμα της χώρας, ελαστικές ή «ευελικτές» σχέσεις εργασίας (όπως τα mini jobs) και είναι βέβαιο ότι θα δείξει την «φιλανθρωπία» της και αυτή τη φορά. Θα απορροφήσει υποαμοιβόμενους χιλιάδες πρόσφυγες, με ελάχιστες εξαιρέσεις ισότιμης αντιμετώπισης για να υπάρχουν και κάποια success stories να δείξουμε στους υπηκόους. Σε ανύποπτο χρόνο, την περασμένη άνοιξη, ο πρόεδρος των γερμανών βιομηχάνων, Ούλριχ Γκρίλο, είπε ότι η χώρα του θα χρειαστεί κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες για να κρατήσει τα ίδια επίπεδα στην ανάπτυξη της. Όχι, κανείς γερμανός βιομήχανος δεν προκάλεσε το προσφυγικό ρεύμα αυτή τη στιγμή. Σε σχέση όμως με τους οικονομικούς τους σχεδιασμούς μπορεί να αποδειχτεί και ένα θείο δώρο.

Μπορεί κάποιος να θεωρήσει ότι αυτή η εκδοχή είναι ένα σενάριο συνομωσίας, αλλά ποιος είναι αυτός που έχει την εντύπωση ότι η γερμανική ηγεσία μαζί με την γερμανική ελίτ αφήνουν κάτι στην τύχη; Ποιος είναι αυτός πλέον που πιστεύει ότι η σημερινή Γερμανία θα μπορούσε να προχωρήσει σε μία ενέργεια χωρίς να κερδίσει απ΄αυτήν;

Ας αφήσουμε λοιπόν τους ύμνους για την ευαισθησία της Γερμανίας. Αυτή υπάρχει μόνο από κάποιους πολίτες της. Ας χαρούμε πραγματικά που κάποιοι άνθρωποι ξέφυγαν από τον εφιάλτη του πολέμου και βρίσκονται πλέον σε ασφαλή εδάφη. Αλλά ας μην το κάνουμε αυτό παράσημο στο πέτο της Μέρκελ.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ