Τα debate σπανίως βγάζουν πρωθυπουργό. Είναι ένα επικοινωνιακό παιχνίδι, το οποίο στο τέλος όλοι ισχυρίζονται  ότι το κέρδισαν, ανεξάρτητα αν στο επιτελείο του χαμένου κλαίνε με μαύρο δάκρυ.

Στο ελληνικό debate εκτός της παγκόσμιας πρωτοτυπίας οι δημοσιογράφοι να είναι υπερτριπλάσιοι των πολιτικών, είχαμε χθες και ένα γεγονός που θα γραφτεί με χρυσά γράμματα στην παγκόσμια ιστορία των debate. Ο ένας εκ των αρχηγών αποφάσισε προς το τέλος να αρχίσει τις σκηνοθετικές οδηγίες, καταγγέλοντας όχι τον αντιπάλο του ως ανεπαρκή, όχι την πολιτική του, όχι την γλώσσα που χρησιμοποιεί, αλλά το ότι το πλάνο τον έδειχνε …κοντό.

Κι αν κάποιος νόμιζε ότι αυτός ήταν ένας στιγμιαίος εκνευρισμός, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης φρόντισε να τον διαψεύσει. Σ’ αυτό και μόνο αναφέρθηκε κατά την έξοδο του από το ραδιομέγαρο. Πίστεψε δηλαδή ο ίδιος και το επιτελείο του, ότι σε μία χώρα σε βαθιά κρίση, ο τηλεθεατής θα είπε «καλός ο Βαγγέλης, ρε παιδί μου, αλλά πολύ κοντός» και έσπευσε να διευκρινίσει ότι δεν είναι κοντός, αλλά το πλάνο εξαπάτησε το φιλοθεάμον κοινό.

Είναι δυνατόν, σήμερα, το 2015, με τους περισσότερους στη χώρα πνιγμένους σε οφειλές και χρέη να πιστεύει κάποιος ότι κερδίζει ή χάνει ένα debate ή τις εκλογές από το ύψος του; Ότι ο ψηφοφόρος δεν προσέρχεται στις κάλπες ψάχνοντας την τσέπη του, αλλά με μεζούρα;

Αν ήταν θέμα ύψους ο Κώστας Σημίτης δεν θα γινόταν ποτέ πρωθυπουργός, ενώ στη Γαλλία ο Σιράκ θα ήταν ισόβιος πρόεδρος και ο Σαρκοζί δεν θα ήταν ούτε θυρωρός στο προεδρικό μέγαρο. Άσε που πρόεδρος της Ν.Δ. θα ήταν ο Βασίλης Κικίλιας.

Προφανώς ο κάθε αρχηγός προσπαθεί με διάφορους τρόπους να κερδίσει πόντους, αλλά για να τους κερδίσει δεν χρειάζεται καλό πλάνο, αλλά να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων.

Κι αυτή η παράσταση με δριμείς κατηγορίες για ύπουλο σχέδιο μεταβολής του ύψους, δεν τον ψήλωσε καθόλου τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Τον κόντυνε και δεν του μένουν και πολλές μέρες για να ρίξει μπόι.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ