Αυτή η φωτογραφία κάνει από χθες το γύρο του κόσμου, έχει τραβηχτεί από τον επίσημο φωτογράφο του Λευκού Οίκου και υμνείται από τους οπαδούς του Ομπάμα για τη φυσικότητα του προέδρου, την άνεση του με το παιδί και άλλα τέτοια ροζ και αγαπησιάρικα, που συνοδεύουν τέτοιες εικόνες. Το κακό είναι ότι αυτή τη φωτογραφία υπάρχει δίπλα σε χιλιάδες άλλες που δείχνουν ανθρώπους να προσπαθούν να κολυμπήσουν, να προσπαθούν να γαντζωθούν από έναν βράχο, εικόνες νεκρών παιδιών στη θάλασσα, εικόνες μωρών που κλαίνε και τρέμουν από το κρύο.

Ο κύριος «παίκτης» στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, που έχει χρηματοδοτήσει ταλιμπάν, ισλαμιστές και διάφορους χασάπηδες, που δεν έχει κάνει το παραμικρό για τους πρόσφυγες, που σφυράει αδιάφορα μπροστά σ’ αυτή την απίστευτη ανθρώπινη οδύσσεια, αυτό που έχει να μας δείξει είναι μια σκηνοθετημένη τρυφερότητα, απέναντι σε ένα μωρό; Ενδεχομένως βέβαια να μη θέλει να το δείξει σε μας, αλλά στον μέσο αμερικανό, για τον οποίο το ιερότερο πράγμα στον κόσμο είναι το ροζ του συννεφάκι.

Το μωρό που κρατά στα χέρια του ο αμερικανός πρόεδρος, κατά πάσα πιθανότητα, τις έννοιες “πόλεμος”, “πείνα”, “προσφυγιά” θα τις δει μόνο στην τηλεόραση ή θα τις διαβάσει μόνο στα βιβλία του. Ίσως μάλιστα κάνει και το διδακτορικό του με θέμα τις γεωπολιτικές ισορροπίες στη Μέση Ανατολή.

Είναι δοκιμασμένη η προεδρική συνταγή: Λαϊφσταϊλιές, επικοινωνιακά παιχνίδια και ένας κόσμος αγγελικά πλασμένος για τον μέσο αμερικανό. Νισάφι πια. Στο Αιγαίο πεθαίνουν παιδιά. Και ένας που θέλει να δείξει την αγάπη του για τα παιδιά δεν κάνει απλώς φωτογραφήσεις με ένα μωρό στο ασφαλές περιβάλλον του γραφείου. Σταματά τους πολέμους που η χώρα του έσπειρε και έχουν κοστίσει χιλιάδες ζωές.

Μπορεί κάποιοι «εκσυχρονισμένοι» ή «κουλ φιλελεύθεροι» να βρίσκουν αυτό το κείμενο παρωχημένο, εμμονικό αριστερό. Με αφήνει παγερά αδιάφορο. Μου είναι αδιάφορο τι πιστεύουν άνθρωποι που θεωρούν ότι η ζωή γίνεται καλύτερη με χαριτωμενιές. Η ζωή γίνεται καλύτερη, όταν κάνεις κάτι για να έχουν όλοι δικαίωμα σ’ αυτήν.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ