Το ασφαλιστικό είναι το αγαπημένο θέμα των «θεσμών», της τρόικας, του κουαρτέτου ή όπως εν πάση περιπτώσει λέγεται ο θεσμικός μας επόπτης, του οποίου το όνειρο είναι υποτίθεται να γίνουμε βιώσιμοι. Όχι απαραιτήτως ως άνθρωποι, αλλά ως κράτος. Αυτή είναι και η βάση του σφάλματος. Το επίκεντρο σε κάθε λύση θα πρέπει να είναι ο άνθρωπος, όχι η λογιστική αποτίμηση του.

Αυτό το κράτος είχε όντως ένα στρεβλό και σε μεγάλο βαθμό άδικο ασφαλιστικό, με ευνοούμενους και ρηγμένους. Και έτσι όπως έσκασε η κρίση, οι παθογένειές του, βγήκαν στον αφρό, σαν τέρατα έτοιμα να το κατασπαράξουν. Αλλά αυτό που ακολούθησε δεν ήταν μεταρρύθμιση. Ήταν – και παραμένει- επιδρομή. Οριζόντιες περικοπές, ακόμα και σε συντάξεις των 360 ευρώ, αφανισμός των δώρων και των επιδομάτων σε όλους ανεξαιρέτως, αύξηση των εισφορών, μείωση της κάλυψης σε φάρμακα και εξετάσεις.

Θα πει κανείς: «Και τι θα μπορούσε να γίνει, χωρίς λεφτά στο ταμείο;». Προφανώς σε τόσο λίγο χώρο δεν φιλοδοξούμε να λύσουμε το ασφαλιστικό, αλλά μπορούμε να θέσουμε μερικά ερωτήματα:

  • Χάθηκαν λεφτά από τα ταμεία, που παίχτηκαν στο Χρηματιστήριο επί Κώστα Σημίτη;
  • Χάθηκαν λεφτά με το PSI;
  • Χάθηκαν λεφτά από την άθλια διαχείριση κομματικών εκλεκτών σε πολλά ταμεία;
  • Επεστράφη έστω ένα ευρώ στα ταμεία, απ’ αυτές τις άθλιες επιδρομές στα λεφτά των ασφαλισμένων;

Οι απαντήσεις είναι τρία «ναι» και ένα «όχι». Έγινε κανονική επιδρομή στις οικονομίες των ταμείων και αυτήν την επιδρομή καλείται να την πληρώσει ο συνταξιούχος. Είναι σαν να σου βουτάνε το πορτοφόλι και μετά να σε οδηγούν στο δικαστήριο και να καταδικάζουν εσένα για την κλοπή. Και δεν μιλάμε μόνο γι αυτά που λέγονται «ευγενή ταμεία» Ποιός θα εξηγήσει στον συνταξιούχο του ΟΑΕΕ, γιατί τα τελευταία 10 ασφαλιστικά του χρόνια πλήρωνε αυξημένη εισφορά για να πάρει μεγαλύτερη σύνταξη και τώρα την βλέπει να κατακρεουργείται κάθε τρεις και λίγο από την πολλή «εξυγίανση»

Το ασφαλιστικό δεν λύνεται με ένα τσεκούρι μονίμως στο χέρι. Λύνεται μόνο αν σηκωθεί η οικονομία, αν δημιουργηθούν δουλειές, που σημαίνουν και εισφορές στα ταμεία. Αλλιώς σε έξι μήνες ή έναν χρόνο θα μιλάμε πάλι για τις νέες περικοπές.

Για καμία κοινωνία δεν- πρέπει να- είναι όραμα ο εξαθλιωμένος συνταξιούχος, δεν είναι λύση ο πένητας γέρος. Είναι ντροπή. Για όλους μας. Γι αυτό, μπορεί ο τίτλος αυτού του άρθρου να φαίνεται προβοκατόρικος – και εν μέρει να είναι- αλλά υγιής κοινωνία είναι αυτή που καταφέρνει να κάνει τη ζωή, ειδικά το απομάχων της, καλύτερη και όχι να τους απαξιώνει και να τους οδηγεί στον αφανισμό.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ