Κυριακή απόγευμα. Κατακαλόκαιρο.

Κανονικά, η θέση θα ήταν μπροστά στη θάλασσα. Κι όμως, είναι μπροστά στην τηλεόραση και το διαδίκτυο. Ανάμεσα στα Eurogroup και στις Συνόδους Κορυφής.

Ακούω εδώ και ώρα την ίδια φράση. Από τον Σαπέν και τον Μοσκοβισί, από τους δημοσιογράφους που καλύπτουν το ρεπορτάζ στις Βρυξέλλες και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, πρώτα απ’ όλα. «Έντιμος συμβιβασμός».

Ας σταματήσει αυτό το παραμύθι. Ο «έντιμος συμβιβασμός» τελείωσε, εξατμίστηκε στο προ δημοψηφίσματος τελεσίγραφο των δανειστών και στο μετά δημοψηφίσματος, ακόμη σκληρότερο, τελεσίγραφο του GREXIT, που παρέβλεψε τη βούληση του 61,3% ενός λαού. Eξανεμίστηκε στα γεμάτα φθόνο μάτια του Σόιμπλε και σε έναν εξουθενωμένο Τσίπρα, στην ομιλία του στη Βουλή, που αλλιώς οραματίστηκε τα πράγματα κι αλλιώς αναδύθηκαν μπροστά του οι εφιάλτες.

Έντιμος συμβιβασμός, last year.

Τώρα μιλάμε για έναν αναγκαστικό, άδικο, άτιμο συμβιβασμό. Είναι ο μόνος που θα δεχτεί η Ευρώπη. Μία Ευρώπη των Γερμανών, των εκβιαστών, των τραπεζιτών, των συμφερόντων. Αυτοί είναι, τέτοιες συμφωνίες κάνουν. Το «έντιμος συμβιβασμός» παραπέμπει σε έναν Μιτεράν και σε έναν Αντενάουερ. Πέθαναν, και πέθανε κι αυτό μαζί τους. Τα κατάλοιπά του βρίσκονται στη γαλλική σκέψη και εκφράζονται, ψιθυριστά, από έναν αδύναμο Ολάντ, που έχει δει τη χώρα του από ισότιμος ηγέτης της Ευρώπης να γίνεται παρακολούθημα της Μέρκελ μέσα σε λίγα χρόνια.

Επιδιώκουμε, ευχόμαστε, ικετεύουμε για έναν άτιμο συμβιβασμό. Αυτή είναι η αλήθεια. Αυτή είναι η Ευρώπη των ημερών. Αυτό και το αδιέξοδο μιας χώρας που φόρεσε την ευρωπαϊκή γραβάτα, ξιπάστηκε και ξέμεινε χωρίς εναλλακτικό σχέδιο: να ελπίζει στο άδικο.

Νίκος Μωραΐτης

 

 

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ