Ποτέ δεν έχω δει στο Λονδίνο τόσους Έλληνες. Όχι τουρίστες, όχι σπουδαστές. Παιδιά που έφυγαν από την Ελλάδα με τα αεροπλάνα της κρίσης.

του Νίκου Μωραΐτη

 

Εδώ Λονδίνο.

Για λίγες μέρες ακόμη.

Λίγο μακριά από τα σπίτια του Σταθάκη, την επίσκεψη Κέρι, την πρεμιέρα του Μπογδάνου.

Μπαίνω στο ίντερνετ, σερφάρω λίγο στις ειδήσεις, με χαρά βγαίνω.

Όμως η ελληνική κρίση φτάνει ως εδώ, σε μία άλλη της εκδοχή.

Ποτέ δεν έχω δει στο Λονδίνο τόσους Έλληνες. Όχι τουρίστες, όχι σπουδαστές. Νέα παιδιά που εργάζονται. Όχι γεννημένα εδώ. Παιδιά που έφυγαν από την Ελλάδα με τα αεροπλάνα της κρίσης τα δύο, τρία, τέσσερα τελευταία χρόνια.

Γιατί πολύ μιλήσαμε για τα αεροπλάνα που ήρθαν στην Ελλάδα με φρέσκο χρήμα για να στηριχτούν οι τράπεζες, αλλά πολύ λίγο για εκείνα που φύγαν παίρνοντας μαζί τους καρδιές, ψυχές, ανθρώπους.

Η μία είναι υπεύθυνη σε εστιατόριο. Καλή δουλειά, αλλά θα φύγει στα τέλη του μήνα γιατί βρήκε ακόμη καλύτερη.

Ο άλλος πωλητής σε πολυκατάστημα. Τρία χρόνια εδώ. Σπούδασε στο Μάντσεστερ, γύρισε στην Αθήνα, δεν βρήκε δουλειά, ξαναγύρισε στο Λονδίνο.

Η Τρίτη, πωλήτρια κι αυτή. Από την Πάτρα. Δύο χρόνια εδώ. «Έχει δουλειές;», της λέω. «Έχει, κανένα παράπονο», απαντά. Και τέταρτος, και πέμπτη, και έκτη…

Όλοι οι Έλληνες του Λονδίνου που γνώρισα ήταν εξυπηρετικοί, χαρούμενοι, δραστήριοι. Μία γενιά που δεν βρέθηκε εδώ επειδή το ήθελε αλλά κερδίζει τη ζωή μέρα μέρα επειδή βρέθηκε εδώ.

Θα γυρίσουν;

Τι να γυρίσουν να κάνουν; Θα ήταν η απάντηση χωρίς συναίσθημα. Κι όμως, τους βλέπεις πως το θέλουν. «Όταν φτιάξουν τα πράγματα», λένε, και το πιστεύουν ότι κάποια στιγμή θα φτιάξουν.

«Where are you from?», με ρώτησε ένας Άγγλος.
Κι όταν του απάντησα από την Ελλάδα, είπε: «Alexis Tsipras! You back him?» (Τον στηρίζεις;). I back him, που να μην τον ε-back-a…

«Ξεκίνησε πιο ριζοσπάστης, μετά συμβιβάστηκε», σχολίασε.

«That’s the problem» απάντησα.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ