Ένας χρόνος Αριστερά στην κυβέρνηση. Τα υπέρ και τα κατά, μίας πορείας από την ελπίδα ως τη νέα μελαγχολία.

του Νίκου Μωραΐτη

 

Ένας χρόνος ΣΥΡΙΖΑ. Πέρυσι, τέτοια μέρα, έτρεμα από συγκίνηση. Φέτος, σε καμία περίπτωση. Προσπαθώ να πάρω τις σωστές αποστάσεις και να δω τι ακριβώς συνέβη. Δύο διαφορετικά εξάμηνα: Ιανουάριος – Ιούνιος: η αριστερή μάχη με το όνειρο. Ιούλιος – Δεκέμβριος: η απότομη προσγείωση στον εφιάλτη της σημερινής Ευρώπης. Από την εθνική μέθη του 61,3% της 5ης Ιουλίου στο σκυμμένο κεφάλι της νύχτας του «εικονικού πνιγμού» της 12ης Ιουλίου. Μία εβδομάδα δρόμος.

Προσπαθώ να πάρω αποστάσεις και να καταμετρήσω τα υπέρ και τα κατά του «ένας χρόνος Αριστερά».

Τα υπέρ:

Διαπραγμάτευση για πρώτη φορά στα έξι χρόνια. Έντονη, ακραία, οριακή διαπραγμάτευση.

– Έγινε (με δραματικό τρόπο) σαφές παγκοσμίως ότι αυτή η Ευρώπη είναι αυταρχική και αντιδημοκρατική. Κανείς εχέφρων δεν μπορεί πια να υπερασπίζεται ΑΥΤΗΝ την Ευρώπη.

– Η Ελλάδα έγινε το πρώτο πιόνι στο ντόμινο των αλλαγών του Νότου. Η Πορτογαλία ήρθε, έρχεται η Ισπανία, να προσθέσουμε και την κόκκινη στροφή στους Βρετανούς Εργατικούς. Το γερμανικό δόγμα «χτυπάμε την Ελλάδα για να συνετίσουμε τους άλλους» δεν έπιασε. Αυτή είναι και η μόνη ήττα του χερ Σόιμπλε μέχρι τώρα.

Ψηφίστηκαν μερικά νομοσχέδια που δεν θα ψηφίζονταν ποτέ χωρίς αριστερή κυβέρνηση: Σύμφωνο Συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια, κουπόνια σίτισης και επανασύνδεση ρεύματος στις φτωχές οικογένειες, αδειοδότηση τηλεοπτικών καναλιών. Για πρώτη φορά υπάρχει κινητικότητα (αλλά και πρόστιμα) για τους Έλληνες των «λιστών».

Τα κατά:

Η ελπίδα έγινε αέρας. Κανείς δεν μπορεί να πει σήμερα ότι διατηρεί την περσινή ελπίδα του ζωντανή, για μία διακυβέρνηση πραγματικά φιλολαϊκή και ανατρεπτική.

– Στη διαπραγμάτευση χάσαμε. Η Αριστερά έφερε -κι αυτή- Μνημόνιο, εξίσου οδυνηρό.

Η κυβέρνηση της Αριστεράς ανέλαβε να περάσει δεξιούς νόμους. Σε κάποιες δε περιπτώσεις, αναμετράται με την υποψία ότι τους νόμους που εκείνη περνάει, δεν θα μπορούσε να τους περάσει ούτε η Δεξιά λόγω… προτέρου ατίμου βίου.

– Φαινόμενα αλαζονείας από κυβερνητικά στελέχη. Η αλαζονεία δεν είναι θέμα γραβάτας.

– Το ότι κυβερνάει η Αριστερά και όχι η Δεξιά δεν φαίνεται στην κοινωνία, στην καθημερινότητα, στο πορτοφόλι. Ένα χρόνο μετά, τα ίδια σκαμμένα πρόσωπα στους δρόμους. Μία νέα μελαγχολία απλώνεται στην πόλη.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ