Η κότα στο Μαξίμου είναι πράξη χρήσιμη. Λειτουργεί ως ξυπνητήρι σε αυτούς που θέλουν να ξεχάσουν.

του Νίκου Μωραΐτη

Λοιπόν, εγώ αυτή την τύπισσα που πήγε κι έβαλε την κότα στο Μαξίμου πολύ την πάω και καθόλου δεν τη θεωρώ «Ελένη Λουκά της Αριστεράς».

Μπορεί να βάφτισε την κότα «Αλέξη», υπονοώντας ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι «κότα». Μπορεί να θεωρεί ότι ο πρωθυπουργός έκανε το «όχι» «ναι», κάτι με το οποίο δε συμφωνώ απόλυτα, έχοντας γράψει πολλές φορές ότι τα 8 δις οικονομικής ασφυξίας του σχεδίου Γιουνκέρ δεν ισούνται με τα 80 που πήραμε μετά το δημοψήφισμα, όμως υπάρχει μία βάση στις πράξεις της αριστερής ακτιβίστριας.

Η γυναίκα αυτή βοηθάει να μην ξεχαστεί κάτι πολύ σημαντικό. Και εξηγώ τι εννοώ.

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έχει λάβει δύο αντιφατικές νομιμοποιήσεις: τη νομιμοποίηση του «όχι» τον Ιούλιο και τη νομιμοποίηση του τρίτου Μνημονίου το Σεπτέμβριο. Κανείς, όμως, από τους κυβερνώντες δεν πρέπει να εξομοιώνει τις δύο αυτές εκλογικές επιβραβεύσεις. Το «όχι» ήταν μία πράξη σθένους, απόφασης, γενναιότητας. Το «ναι στο ΣΥΡΙΖΑ» του Σεπτεμβρίου ήταν μια ψήφος ηττημένη, εξαντλημένη, δοσμένη με μισή καρδιά.

Τα λέω αυτά γιατί ακούω από κυβερνητικά στελέχη να λένε, κομπάζοντας, «τα μέτρα τα ενέκρινε ο λαός το Σεπτέμβριο». Τίποτα δεν ενέκρινε ο λαός το Σεπτέμβριο. Απλώς, με το κεφάλι κάτω, πήρε την απόφαση την τρίτη συνεχόμενη ήττα του να τη διαχειριστεί η Αριστερά και όχι τα λαμόγια του παρελθόντος.

Αυτή η κυρία, λοιπόν, με την κότα στο Μαξίμου, υπενθυμίζει αυτό που όλοι (οι κυβερνητικοί που ηττήθηκαν στη διαπραγμάτευση και οι Μένουμε Ευρώποι που ηττήθηκαν στη λαϊκή ψήφο) θέλουν να ξεχάσουν. Το κοκοκό αυτής της κότας ίσως να λειτουργεί ως ένα ιδιότυπο ξυπνητήρι. Ότι υπάρχει από πίσω ένα 61,3% ενός λαού, που δεν ξεχνά τι ψήφισε, όσο κι αν όλοι ζητούν τη λήθη του.

Το «όχι» ήταν η γενναιότερη πράξη ενός λαού μετά τη Μεταπολίτευση. Κι αν το θες νεκρό, στο φούρνο με πατάτες, τρέχα πρώτα να το πιάσεις στα παρτέρια του Μαξίμου.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ