Τις τελευταίες μέρες, με σχεδόν κλειστούς τους δρόμους και το συνοριακό πέρασμα στην Ειδομένη, χιλιάδες πρόσφυγες εγκλωβίστηκαν στο λιμάνι του Πειραιά, οι περισσότεροι από αυτούς γυναίκες και μικρά παιδιά.

Οι άνθρωποι αυτοί έμειναν στην κυριολεξία στο λιμάνι, στις πύλες Ε1,Ε2 και Ε7, με αποτέλεσμα να αναδειχθεί -επιτέλους- η ανάγκη δημιουργίας κέντρου μετεγκατάστασης προσφύγων.

Κάπου εκεί, ήρθε στο προσκήνιο η ανακοίνωση της κυβέρνησης με την πρόθεση της για δημιουργία κέντρου μετεγκατάστασης στο Σχιστό, άστοχες δηλώσεις, διαδηλώσεις από «αγανακτισμένους» και δημιουργία κλίματος φόβου σε γειτονιές που ακόμα χαρακτηρίζονται από την προσφυγιά.

Δύο γεγονότα, πάντως, εξανάγκασαν την λογική να επανέλθει εκεί που ανήκει και διέκοψαν όλο αυτό το παραλήρημα.

Το πρώτο, είναι οι δεκάδες αλληλέγγυοι από τις γειτονιές του Πειραιά που έφταναν και φτάνουν στις πύλες του λιμανιού κρατώντας σακούλες με φαγητά, γάλατα, ρούχα, και παιχνίδια δείχνοντας, έτσι, την δική τους στάση.

Το δεύτερο είναι αυτό που αντίκριζαν οι προαναφερθέντες καταφθάνοντας στο λιμάνι. Τα προσφυγόπουλα, παρά το γεγονός ότι βρίσκονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τα σπίτια τους, έχασαν συγγενείς μπροστά στα μάτια τους και αντιμετώπισαν μία από τις πιο σκληρές πτυχές τις ζωής, έδιναν την δική τους απάντηση σε όλους αυτούς, που «τους συμπονούν, δεν είναι ρατσιστές, αλλά δεν τους θέλουν και δίπλα από τα σπίτια τους», με τα χαμόγελα τους.

epeks13 epeks12 epeks11 epeks10 epeks9 epeks8 epeks7 epeks3 epeks6 epeks5 epeks4


epeks1

Κείμενο, Φωτογραφίες: Νάντια Ρούμπου

 

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ