Γράφει η Κατερίνα Ακριβοπούλου  

Η κρίση τελικώς γεννά ευκαιρίες…
Και τα γεγονότα είναι ξεροκέφαλα…
Και η ιστορία τιμωρεί…
Και η ζωή εκδικείται…
Και όλα αυτά μαζί και, ταυτοχρόνως, τα κλισέ και οι κοινοτοπίες δεν φτάνουν να αποδώσουν τη συντέλεια που γίνεται στο εποικοδόμημα της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας.
Αν το 2010 έλεγε κάποιος πώς σε λιγότερο από πέντε χρόνια τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα επί 40 χρόνια, θα συρρικνωθούν σε ιστορικά χαμηλά, ή πολύ περισσότερο ότι το ΠΑΣΟΚ θα ψάχνει τη ψήφο του, δεν θα τον γλίτωνε από το πολιτικό  και δημοσιογραφικό bullying ούτε ο θεός της Ιστορίας!
Δεν είχαν περάσει παρά λίγοι μήνες από τις εκλογές του Οκτωβρίου το 2009, όπου το ΠΑΣΟΚ είχε συγκεντρώσει 43,92%, η Ν.Δ. 33,48%, το ΚΚΕ  7,54%, ο ΛΑ.Ο.Σ 5,63% και ο ΣΥΡΙΖΑ 4,6%.Ο ΓΑΠ ήταν ισχυρός πρωθυπουργός, ο Σαμαράς αδιαφιλονίκητος ηγέτης της Ν.Δ. και της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, ο Καρατζαφέρης στο γνωστό του ρόλο και ο 34χρονος τότε Αλέξης Τσίπρας, ο νεαρός αρχηγός τον οποίο οι άλλοι, οι «μεγάλοι» δεν θεωρούσαν καν αντίπαλο…
Χρειάστηκαν μόλις δύο χρόνια για να εξοριστεί πολιτικά και δια παντός ο Γιώργος Παπανδρέου και στη συνέχεια να αρχίσουν να φθίνουν, καλπάζοντας, όσοι μαντρώθηκαν στην ίδια μνημονιακή στάνη, τυφλωμένοι από την ψευδαίσθηση της ισχύος, πολιτικά μικρόνοες και εθελόδουλοι μέχρι θανάτου.
Τα μνημόνια  δυστυχώς πήραν ζωές, υποδούλωσαν μια χώρα, έκλεισαν σπίτια, ταπείνωσαν ένα λαό, κατέλυσαν τη Δημοκρατία, αλλά ευτυχώς διέλυσαν κι αυτούς που συνέπραξαν στο μεγαλύτερο πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό και εθνικό έγκλημα στη σύγχρονη πολιτική ιστορία. 
Τα μνημόνια γκρέμισαν στην Ελλάδα τρεις κυβερνήσεις, κατάπιαν δύο μεγάλα κόμματα, εξαφάνισαν άλλα δύο μικρότερα που τα βίδωσαν στην πολιτική ζωή σαν βοηθητικές ρόδες, έστειλαν στο περιθώριο της ιστορίας τέσσερις αρχηγούς και όπου να ‘ναι έρχεται και η σειρά του επόμενου…
Τα μνημόνια βούλιαξαν το νότο της Ευρώπης, κλονίζουν την υστεροφημία της Μέρκελ και απειλούν την παραμονή του Σόιμπλε στην κεντρική πολιτική σκηνή της Γερμανίας.
Χθες, ήταν η Κυριακή των παπουτσιών για τον Βενιζέλο και τον Κουβέλη. Η αποχώρησή τους δεν είναι παρά ο πρόλογος του… επιλόγου. Όσο για το ποταμίσιο μόρφωμα, αρκεί η τύχη της ΔΗΜΑΡ, σαν σκηνή από ταινία λίαν προσεχώς…
Ο Τσίπρας, όμως, είναι πολύ νέος και κυρίως πολύ «άλλος» για να προκαλέσει την τύχη του και την τύχη της χώρας, με τον ίδιο τρόπο που το έκαναν οι προκάτοχοί του. Ο ίδιος το ξέρει. Οι άλλοι δεν το διανοούνται και εξακολουθούν να βασανίζουν τη χώρα ελπίζοντας…
Ας αφήσουμε το τρίτο μνημόνιο, λοιπόν, στις ονειρώξεις των φιλελέδων και όσων τους στηρίζουν διά της βολικής δίκης προθέσεων…
Η ιστορία είναι ακόμη νωπή σαν τραύμα…

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ