Με έφαγε η ορθοστασία είναι αλήθεια, αλλά όταν ο Robbie βγήκε στη σκηνή, φύγαν όλα.

Υπέροχος, εκρηκτικής σκηνικής ενέργειας, με απόλυτο έλεγχο των εκφραστικών του μέσων, ακριβής όσο οι δείκτες ενός ρολογιού, μας μάγεψε όλους.

Δεν ένιωσα πώς πέρασε η ώρα. Μια εξαιρετική παραγωγή, xωρίς να θέλει ντε και σώνει να εντυπωσιάσει, εντυπωσιάζε.

Οι κινήσεις του, το σώμα του υποστήριζαν απόλυτα αυτό που η φωνή του φέρει

Είναι μια ολοκληρωμένη και συγκροτημένη μονάδα, είναι ένα εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από μόνος του.

Δεν είναι μόνο η φωνή, δεν είναι μόνο η κίνηση, δεν είναι μόνο το βλέμμα, είναι αυτός ο μοναδικός συνδυασμός που ξεκλειδώνει επί σκηνής μόνο όταν ο ιδιος είναι παρών. Είναι ο μοναδικός κάτοχος του κωδικού που μας οδηγεί στο θαυμαστό μυστικό του.

Ελλάδα σε στηρίζω, είπε κάποια στιγμή από σκηνής και ο κόσμος ξεσηκώθηκε.

Βρήκε αυτό το υπόγειο ρεύμα ανησυχίας που υπάρχει σε όλους μας τον τελευταίο πολύ καιρό.

Έχουμε τόσο ανάγκη να ζήσουμε ήρεμα, όπως παλιά, όχι πολύ παλιά, τότε που μπορούσαμε να απολαύσουμε ένα γεγονός καλλιτεχνικό χωρίς να τρέχουν χιλιάδες σκέψεις στο κεφάλι μας για την αυριανή ημέρα.

Ο Robbie έφυγε αφήνοντας πίσω του εξαιρετικες εντυπώσεις, αφήσε το ίχνος του εκεί, στον υπέροχο ανοιχτό χώρο στη Μαλακάσα.

Περπατήσαμε ύστερα προς το αυτοκίνητο. Χρειάστηκαν τουλάχιστον είκοσι λεπτά να φτάσουμε ως εκεί, ήταν πάρα πολύς ο κόσμος. Αλλά ωραίος κόσμος, πρόσωπα που θα διάλεγες για παρέα σου. Είχε πολύ καλή οργάνωση για να φτάσεις στο χώρο και είχε πολύ μέτρια οργάνωση για να βγεις απ’ το χώρο.

Είχε φτάσει η ώρα δύο πάρα τέταρτο, και βλέπαμε καθηλωμένοι τους κορμούς των δέντρων στα δεξιά μας και τα αυτοκίνητα αριστερά μας.

Κάναμε τις κουβέντες μας, κάναμε τις συστάσεις μας, μια χαρά περνούσε ο καιρός.

Κάποια στιγμή, κι ενώ είχαμε μείνει πολλή ώρα καθηλωμένοι στο ίδιο σημείο, είπα ας πάρω την τροχαία να ρωτήσω πώς είναι η κίνηση από πάνω, μήπως έχει συμβεί κάποιο ατύχημα και γι’ αυτό έχουμε μείνει εκεί ώρες.

Πήρα έξι φορές, δεν το σηκώσε κανείς, πίστεψα ότι μπορεί να καλώ λάθος, οπότε πήρα το 11 888.

Ούτε τότε το σήκωσε κάποιος το τηλέφωνο. Μου έκανε εξαιρετική εντύπωση ότι κανένας δε σήκωνε το τηλέφωνο στην τροχαία και πήρα το 100 να ρωτήσω.

Το σήκωσε μια κοπέλα. Της λέω, πώς μπορώ να επικοινωνήσω με την τροχαία Αθηνών, ξέρετε κάποιο τρόπο;

Μου λέει δεν έχουμε αρμοδιότητα να σας συνδέσουμε με την τροχαία .

Εσείς όταν θέλετε να συνδεθείτε με την τροχαία τι κάνετε, της λέω.

Παίρνουμε τηλέφωνο, μου λέει.

Ωραία, της λέω, δώστε μου το νούμερο στο οποίο καλείτε εσείς και θα πάρω εγώ!

Πήρα, αλλά και πάλι δεν απάντησε κανείς . Όταν με τα πολλά καταφέραμε και βγήκαμε στην εθνική, είδα κάποιους τροχονόμους να παλεύουν μέσα στη νύχτα προκειμένου να ρυθμίσουν την κυκλοφορία στα άπειρα αυτοκίνητα που φεύγαν απ’ τη συναυλία.

Τους πιο πολλούς όμως τροχονόμους, τους είδα στην Αττική οδό.

Σταματούσαν τα αυτοκίνητα, κάναν τα γνωστά αλκοτέστ και μοιράζανε κλήσεις.

Ένιωσα ότι είχαν βγει άγρια χαράματα να μαζέψουν τα λεφτά της δόσης για το Δ.Ν.Τ. και είπα μέσα μου χαλάλι που δεν το σήκωσε κανείς το τηλέφωνο στην τροχαία. Έχουν βγει όλοι στους δρόμους για να μαζέψουν τα λεφτά της επόμενης δόσης.

Ε, ησύχασα.

Παρεμπιπτόντως, και είναι αληθινή η ιστορία που θα σας πω, γνωστός μου έχασε την μητέρα του σε μεγάλη ηλικία, η οποία έπασχε από αλτσχάιμερ.

Πήγε στην αστυνομία, ζήτησε να επικοινωνήσουν με τα νοσοκομεία μήπως της είχε συμβεί κάποιο ατύχημα, και ο αστυνομικός τού είπε δεν έχουμε internet για να επικοινωνούμε απευθείας, οπότε πρέπει να πάρετε τα νοσοκομεία ένα προς ένα και να ρωτήσετε.

Πήραν τα νοσοκομεία ένα ένα και ρώτησαν.

Πουθενά.

Ύστερα από ένα χρόνο ξαναέφτασαν στο πρώτο αστυνομικό τμημα που είχαν πάει.

Η μητέρα τους είχε πεθάνει, την είχαν συνοδεύσει στην κηδεία της δύο αστυνομικοί.

Είχαν ξεχάσει να γράψουν το περιστατικό.

Μετά από ένα χρόνο βρήκαν τη μητέρα τους θαμμένη σ’ ένα νεκροταφείο.

Και εγώ κάνω θέμα τώρα που δεν μου απάντησε κάποιος στην τροχαία.

Αστειότητες.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ