Χθες πήρα την Χαρούλα, μπήκαμε στο φουσκωτό και πήγαμε να κολυμπήσουμε στο Δεσποτικο, εκεί όπου βρίσκεται ο ναός του Απόλλωνα.

Ήταν η πρώτη μέρα που τα νερά ήταν ήσυχα. Όλον αυτό το καιρό, η θάλασσα ανήσυχη και ο Έλληνας ανήσυχος και ο αέρας να μην λέει να σταματήσει.

Αν είχαμε πανιά θα είχαμε γυρίσει τον κόσμο δύο φορές από τον αέρα.

Είναι ένα πολύ δύσκολο και στανάχωρο καλοκαίρι για ολους μας.

Σα να περνάμε για πολλοστή φορά το Κάβο Ντόρο, σαν ο βυθός να μας καλεί.

Κολυμπήσαμε και μιλήσαμε ώρα μέσα στη θάλασσα.

Όταν μιλάς για ότι σε απασχολεί και σε βαραίνει, νιώθεις πως τελικά το βάρος της ψυχής, είναι λόγια που πρέπει να φύγουν από μέσα σου.

Έρχονται οι σκέψεις, στρογγυλοκάθονται και μόνο αν φορτωθούν σε λόγο σωστό, ξεκουμπίζονται.

Όπως οι κουβέντες πηδάνε σαν κυνηγημένα αγρίμια, δώθε και κείθε, βρεθήκαμε στη Σουηδία.

Μία φίλη της Χαρούλας είχε ανάγκη από γιατρό, έφτασε αυτός μέσα στη νύχτα και όταν τελείωσε η επίσκεψη, έβγαλε από την τσάντα του το μηχάνημα για να τον πληρώσει η φίλη της με την πιστωτική της κάρτα.

Φαντάσου γιατρός στην Ελλάδα να πληρώνεται με πιστωτική κάρτα. Πόσο μακριά είναι αυτή η εποχή;

Και ύστerα της έδωσε ένα φάρμακο και είπε η φίλη της να πεταχτεί σε ένα φαρμακείο κοντινό, κοιτάει αυτός στο κινητό του και της λέει ‘ Το φαρμακείο αυτό δεν έχει το φάρμακο που ζητάς, θα το βρεις εκεί, εκεί, εκεί…’.

Είναι συνδεδεμένοι οι γιατροί online με όλα τα φαρμακεία, όπου είναι καταγεγραμμένα όλα τα φάρμακα και οι ποσότητες που υπάρχουνε, είναι συνδεδεμένοι με όλα τα νοσοκομεία, ώστε να ξέρουν που υπάρχουν κρεβάτια στην εντατική, ποιες ειδικότητες και που εφημερεύουν.

Εμείς ακόμα να μπούμε στον 21ο αιώνα. Οι νέοι άνθρωποι, η νέα αντίληψη, η νέα εποχή χτυπάει την πόρτα να μπει, αλλά όλοι οι κουφοί της γης είναι εδώ και κυβερνάνε αυτόν τον τόπο θέε μου!

‘Πάμε να φάμε;’ της είπα.

‘Πάμε!’ μου λέει.

Βγήκαμε εκεί στον Πιπίνο, μία πολύ ωραία ταβέρνα εκεί στην πίσω μεριά της Αντιπάρου, παραγγείλαμε μπαμρπουνάκια, ήπιαμε μια μπύρα και η ψυχή μας αντάμωσε πάλι την Ελλάδα που αγαπάμε και λατρεύουμε.

Έτσι είναι η Ελλάδα σήμερα. Σαν μια ανήμπορη μάνα που είναι καθισμένη στην καρέκλα, αγκαλιά με την μαύρη της την μοίρα, και δεν λέει να σηκωθεί να βγει μία βόλτα να δει τον κόσμο.

Αλλά μάνα είναι αυτή, τι να κάνεις;!

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ